न तां जानामि तांश्चैव गत्वा ब्रूहि ममाज्ञया
न भवद्भ्यस्वहं स्वर्गं प्रयच्छामि कथंचन एतस्मात्कारणाद्दूत न त्वां प्राणैर्वियोजये
श्रीमातां यदि मे दूत दर्शयिष्यसि चेत्ततः
अहं त्वया समं तत्र यास्ये यत्र स्थिता च सा
अर्बुदं प्रययौ तूर्णं रोषेण महता वृतः
दृष्ट्वा बाष्कलिमायांतं देवाः शक्रपुरोगमाः
भयेन महताविष्टा दिशो भेजुः समंततः 7.3.22.
श्रीमाता तिष्ठते यत्र पर्वतेर्बुदसंज्ञके
भार्या मे भव सुश्रोणि अहं ते वशगः सदा
भविष्यति हि मे राज्यं सर्वं वशगतं तव
किमिंद्रेणाल्पवीर्येण किमन्यैश्च वरानने
तस्य सर्वं यथावाक्यं तेनोक्तं च महीपते
ततः श्रुत्वा स्मितं कृत्वा चिंतयामास भामिनी
कथमस्य मया कार्यो निग्रहो देवताकृते तावत्तत्रागतः शीघ्रं स कामेन परिप्लुतः
अथ दृष्टिनिपातेन सा देवी दानवाधिपम्
ततो जहास सा देवीशनकैर्वृपसत्तम
हस्तिनो हयवर्याश्च पादाताश्च पृथग्विधाः 7.3.22.
तैः सैन्यं दानवेशस्य सर्वं शस्त्रैर्निपातितम्
हते सैन्य बले तस्मिन्निंद्राद्यास्त्रिदिवौकसः नास्मिञ्जीवति नो राज्यं स्वर्गे देवि भविष्यति
पर्वतस्य महाशृंगं दत्त्वा तस्योपरि स्वयम्
निविष्टा सा जगन्माता श्रीमाता कामरूपिणी तत्रैव वसते साक्षान्नृणां कामप्रदायिनी
एतस्मिन्नेव काले तु सर्वे देवाः सवासवाः
प्रसन्नाऽभूत्ततो देवी तेषां तत्र नराधिप गत्वा स्थानं स्वकं सर्वे परिपांतु गतव्यथाः
वरं वरय देवेन्द्र ब्रूहि यत्ते मनोगतम्
इन्द्र उवाच यदि तुष्टासि मे देवि शाश्वते भक्तिवत्सले
प्रशास्मि राज्यं देवेशि शाश्वते भक्तवत्सले
हरेण निर्मितः पूर्वं येन तिष्ठति निश्चलः 7.3.22.
अत्र त्वां पूजयिष्यामो वयं सर्वे समेत्य च
हृष्टस्त्रिविष्टपं प्राप्तो देव्यास्तस्याः प्रभावतः
सापि तत्र स्थिता देवी देवानां हितकाम्यया