अथ साऽपि दधे गर्भं मानुषं वै प्रभावतः
जनयामास दीप्तांगी कन्यां पद्मदलेक्षणाम्
अथ तां स मुनिर्ज्ञात्वा स्वज्ञानेन स्ववीर्यजाम्
स्नेहेन महता युक्तः कृतकौतुकमंगलः
आजहार सुमृष्टानि तत्कृते सुफलानि सः
तत्रस्था ववृधे सा च नाम्ना ख्याता मृगावती
अथ सा भ्रममाणेन मया दृष्टा मृगेक्षणा
विज्ञाय च कुमारीं तां सवर्णां चारुहासिनीम् ६.२९.
प्रयच्छैनां मम ब्रह्मन्पत्न्यर्थं निज कन्यकाम्
ततस्तेन प्रदत्ता मे तत्क्षणादेव सुन्दरी
ततः कतिपयाहस्य मयोढा सा सुविस्मिता
अथ वीरुधसंछन्ने वने तस्मिन्सुसंस्थिते
सा दष्टा सहसा तेन पतिता वसुधातले
अथ सख्यः समागत्य तस्या दुःखेन दुःखिताः
ततोऽहं सत्वरं गत्वा दृष्ट्वा तां पतितां भुवि
इयं मे सुविशालाक्षी मनःप्राणसमा प्रिया
सोऽहमद्य गमिष्यामि परलोकं सहानया
पुत्रपौत्रवधूभिश्च भृत्यवर्गयुतस्य च ६.२९.
यदीयं कर्णनेत्रांता तन्वंगी मधुरस्वरा
एवं विलपमानस्य मम सूत कुलोद्वह
रुदित्वा सुचिरं तत्र तैः समं महतीं चिताम्
तत आदाय मां कृच्छ्रान्निन्युश्च स्वगृहं प्रति
ततो निशावशेषेऽहमुत्थाय त्वरयाऽन्वितः
कामेनोन्मत्ततां प्राप्तो भ्रममाण इतस्ततः
क्व गतासि विशालाक्षि विजनेऽस्मिन्विहाय माम्
एषोऽरुणकरस्पर्शात्स्वाभां त्यजति चंद्रमाः
अयं तनुः समायाति सविता रक्तमंडलः
गगनं व्यापयन्सूर्यः संतापयति मां भृशम् ६.२९.
करींदः स्वयमभ्येति तत्कुचाभौ समुद्वहन्
एवं प्रलपमानस्य मम मोहो महानभूत्