प्राप्ते प्रसवकाले तु या जलं प्राशयिष्यति
दितिरुवाच तवोच्छेदाय देवेश याचितः प्राङ्मया हरः
त्वया चैकोनपंचाशत्प्रकारः स विनिर्मितः
यज्ञभागस्य भोक्तारो दितेः शक्रस्य शासनात्
अथ प्राह सहस्राक्षो देवाचार्यं बृहस्पतिम्
लिंगं संस्थापयामास स्वयमेव द्विजोत्तमाः
त्रिकालं पूजयामासपुष्पधूपानुलेपनैः
ततो वर्षसहस्रांते तुष्टस्तस्य महेश्वरः
मातुर्द्रोहकृतं पापं यातु मे त्रिपुरांतक पूजयिष्यंति सद्भक्त्या स्नानं कृत्वा समाहिताः
सूत उवाच स तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शनं हरः
एवं तत्र समुत्पन्नं तीर्थं तद्बालमंडनम् ॥। स्वामिद्रोहकृतात्पापान्मुच्यंते यत्र मानवाः
एतद्वः सर्वमाख्यातं बालमंडनसंभवम्
आश्विनस्य सिते पक्षे दशम्यादि यथाक्रमम्
तीर्थानां स हि सर्वेषां स्नानजं लभते फलम् ६.२२.
तस्मिन्काले सहस्राक्षः समागच्छति भूतले
यावद्भूमितले शक्रस्तिष्ठत्येवं द्विजोत्तमाः
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्काले विशेषतः
अत्र श्लोकौ पुरा गीतौ नारदैन सुर षिंणा
बालमंडनके स्नात्वा शक्रेश्वरमथेक्षयेत् स पापैर्मुच्यते सर्वैराजन्ममरणाद्भुवि
प्रभावात्तस्य तीर्थस्य सत्यमेतद्द्विजोत्तमाः
सूत उवाच अस्ति पुण्यतमं ख्यातं समस्ते धरणीतले । तत्र ये मानवास्तीर्थे सम्यक्छ्रद्धासमन्विताः
मध्ये स्थिते न ते यांति तिर्यग्योनौ कथंचन
कृतघ्ना नास्तिकाश्चौरा मर्यादाभेदकास्तथा विमानवरमारूढाः स्तूयमानाश्च किंनरैः
किं प्रभावं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः
नानाविहंगसंघुष्टे नानावृक्षसमाकुले
समायाता महारौद्रा लुब्ध काश्चापपाणयः
एतस्मिन्नंतरे दृष्टं मृगयूथं तरोरधः
अथ ताँल्लुब्धकान्दृष्ट्वा दूरतोऽपि भयातुराः
अथ ते सन्निधौ दृष्ट्वा गंभीरं सलिलाशयम् ६.२३.
ततस्तत्सलिलस्यांतस्ते मृगाः सर्व एव हि