किं त्वया निहतो विप्रोगुरुर्वाबालकोऽथवा
हतो नखांभसा वा त्वं घृष्टः शूर्पानिलेन च
रात्रौ प्रविष्टः सुप्ताया जठरे तव पापकृत्
कृन्तश्चैकोनपञ्चाशत्कृत्वो गर्भो मया शुभे
ततो भीत्या विनिष्क्रान्तस्त्वया देवि न लक्षितः
तस्मात्प्रार्थय मत्तस्त्वं वरं यन्मनसेप्सि तम् ॥ ६.२२.
रुदन्तो वारिता मन्दं मा रुदन्तु मुहुर्मुहुः
मरुतो नामविख्यातास्तस्मात्संतुजगत्रये
यज्ञभागभुजः सर्वे भविष्यंति मया सह
बहुभिर्यास्यति ख्यातिं बालमंडनमित्यतः न भविष्यंति छिद्राणि तस्या गर्भे कथंचन
प्राप्ते प्रसवकाले तु या जलं प्राशयिष्यति
दितिरुवाच तवोच्छेदाय देवेश याचितः प्राङ्मया हरः
त्वया चैकोनपंचाशत्प्रकारः स विनिर्मितः
यज्ञभागस्य भोक्तारो दितेः शक्रस्य शासनात्
अथ प्राह सहस्राक्षो देवाचार्यं बृहस्पतिम्
लिंगं संस्थापयामास स्वयमेव द्विजोत्तमाः
त्रिकालं पूजयामासपुष्पधूपानुलेपनैः
ततो वर्षसहस्रांते तुष्टस्तस्य महेश्वरः
मातुर्द्रोहकृतं पापं यातु मे त्रिपुरांतक पूजयिष्यंति सद्भक्त्या स्नानं कृत्वा समाहिताः
सूत उवाच स तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शनं हरः
एवं तत्र समुत्पन्नं तीर्थं तद्बालमंडनम् ॥। स्वामिद्रोहकृतात्पापान्मुच्यंते यत्र मानवाः
एतद्वः सर्वमाख्यातं बालमंडनसंभवम्
आश्विनस्य सिते पक्षे दशम्यादि यथाक्रमम्
तीर्थानां स हि सर्वेषां स्नानजं लभते फलम् ६.२२.
तस्मिन्काले सहस्राक्षः समागच्छति भूतले
यावद्भूमितले शक्रस्तिष्ठत्येवं द्विजोत्तमाः
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्काले विशेषतः
अत्र श्लोकौ पुरा गीतौ नारदैन सुर षिंणा
बालमंडनके स्नात्वा शक्रेश्वरमथेक्षयेत् स पापैर्मुच्यते सर्वैराजन्ममरणाद्भुवि
प्रभावात्तस्य तीर्थस्य सत्यमेतद्द्विजोत्तमाः