एवमुक्त्वाथ ते सर्वे मुनयः शंसितव्रताः
मृकण्डोऽपि सपुत्रश्च तस्मिन्स्थाने पितामहम्
ततश्चाऽऽराधयामास दिवारात्रमतंद्रितः
पावनं सर्वजंतूनां बालानां रोगनाशनम्
ज्येष्ठे ज्येष्ठासु यो बालस्तत्र स्नानं समाचरेत्
ग्रहभूतपिशाचानां शाकिनीनां विशेषतः
स्वामिद्रोहकृतात्पापान्निर्मुक्तो यत्र लक्ष्मणः
कथं तत्र पुरा शक्रः स्वामिद्रोहसमुद्भवात्
कस्माद्दितेर्महेन्द्रेण कृतं कृत्यं तथाविधम्
स च संजनयामास पचाशत्कन्यकाः शुभाः
ददौ च दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश
अदितिश्च दितिश्चैव द्वे भार्ये मुख्यतां गते
ततः स जनयामास देवाञ्च्छक्रपुरःसरान्
तेषां त्रैलोक्यराज्यार्थं मिथो जज्ञे महाहवः
ततः शोकपरा चक्रे दितिर्व्रतमनुत्तमम्
ततो वर्षसहस्रांते तस्यास्तुष्टो महेश्वरः ६.२२.
साऽब्रवीद्यदि मे तुष्टस्त्वं देव शशिशेखर यज्ञभागप्रभोक्तारं देवानां दर्पनाशनम्
अवध्यं संगरे पूर्वैः सर्वैदेवैः सवासवैः
दितिश्चैवाऽदधाद्गर्भं कश्यपान्मुनिपुंगवात् वदतो मुनिमुख्यस्य नारदस्य महात्मनः
ततो दुष्टां मतिं कृत्वा तस्य गर्भस्य नाशने
छिद्रमन्वेषमाणस्तु सुसूक्ष्ममपि च द्विजाः
ततश्च दशमे मासि संप्राप्ते प्रसवोद्भवे
निद्रावशं तु संप्राप्ता विसंज्ञा समपद्यत
तां विसंज्ञामथो वीक्ष्य त्यक्त्वा पादौ शतक्रतुः तेनाऽसौ सप्तधा चके गर्भं शस्त्रेण देवपः
अथाऽपश्यत्क्षणात्सप्त वालकान्पूर्णविग्रहान्
जाता एकोनपञ्चाशदथ तत्रैव बालकाः निश्चक्रामोदरातूर्णं दित्या यावन्न लक्षितः ॥ ६.२२.
ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमंडले
ततोऽभ्येत्य सहस्राक्षो दुर्गंधेन समावृतः
तं दृष्ट्वा तादृशं शक्रं दितिः प्रोवाच सादरम्
किं त्वं शक्र निरु त्साहस्तेजोद्युतिविवर्जितः