एवं तस्य व्रतस्थस्य षण्मासा दिवसैस्त्रिभिः
तान्दृष्ट्वा स मुनीन्सर्वान्नमश्चक्रे मुनेः सुतः ६.२१.
अथ तं बालभावेन कौतुकाद्ब्रह्मचारिणः
सर्वैरेष शिशुः प्रोक्तो दीर्घा युरिति सादरम्
तन्न युक्तं भवेदीदृगस्माकं वचनं द्विजाः
ततो मिथः समालोच्य सर्वे ते मुनिपुंगवाः
तस्मात्तस्य पुरो नीत्वा बालोऽयं क्षीणजीवितः
ततस्तु ते समादाय सत्वरं ब्रह्मचारिणम्
ततः प्रणम्य तं देवं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः
तेषामनंतरं सोऽपि नमश्चक्रे पितामहम्
अथोवाच मुनीन्सर्वान्विश्रांतान्पद्मयोनिजः
प्रोच्यतां चापि यत्कृत्यं युष्माकं क्रियतेऽधुना ६.२१.
तीर्थयात्राप्रसंगेन भ्रममाणा महीतलम् ः। चमत्कारपुराभ्याशे वयं प्राप्ताः पितामह
तत्रानेन वयं देव बालकेनाऽभिवादिताः
एतस्य तु पुनः शेषमायुषो दिवसत्र यम्
ततश्चैनं समादाय वयं प्राप्तास्तवांतिकम्
तस्माद्यथा वयं सत्या भवता सह पद्मज
प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं समादाय च बालकम्
मत्प्रसादादयं बालोजरामृत्युवि वर्जितः
तस्मात्प्राग्धरणीपृष्ठं व्रजध्वं मुनिसत्तमाः
यावदस्य पिता वृद्धः पुत्रदर्शनविह्वलः ३९. आगत्य वसुधापृष्ठं तस्यैवाश्रमसंनिधौ ॥ ६.२१.
अमुंचन्नग्नितीर्थे तं समाभाष्य ततः परम्
एतस्मिन्नंतरे विप्रो मृकंडः सुतवत्सलः
अहो मे तनयोऽभीष्टः कथमद्य न दृश्यते
कृत्वा मां दुःखसंतप्तं मातरं चापि पुत्रकः
पश्य ब्राह्मणि पापेन मया दुष्कृतकारिणा
कथितं ज्ञानिना तेन मम पूर्वं महात्म ना
सोऽहं पुत्रस्य दुःखेन साधयिष्ये हुताशनम्
तत्किं चिरयसि ब्रह्मञ्छीघ्रं दारूणि चानय
येनाऽहं भवता सार्धं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम्