राजोवाच । तत्करिष्यामि सर्वेषां गयाश्राद्धमसंशयम्
तारयिष्यामि सर्वांश्च सर्वपापैः प्रयत्नतः ॥ ६.१८.
यस्माद्धृद्गतशंका मे हृता युष्माभिरद्य वै
इतः स्थानान्महाराज नातिदूरे जलाशयः । अस्ति नानाद्रुमोपेतश्चित्ताह्लादकरः परः
तस्मादुदङ्मुखो गच्छ यत्र ते जलपक्षिणः
सौम्यां दिशं समुद्दिश्य प्रतस्थे स तु दुःखितः
एवं प्रगच्छता तेन क्षुत्पिपासाकुलेन च । अदूरादेव संदृष्टं नीलं द्रुमकदंबकम्
अथाऽपश्यन्मनोहारि सौम्यसत्त्वनिषेवितम्
पुष्पितैः फलितैर्वृक्षैः समंतात्परिवेष्टितम्
तत्रापश्यन्नगाधस्तात्तपस्विगणसेवितम्
अथ गत्वा स राजेंद्रः प्रणिपत्य मुनीश्वरम् ६.१८.
ते दृष्ट्वाऽदृष्टपूर्वं तं राजलक्षणलक्षितम्
मन्यमाना महीपालं विस्मयोत्फुल्ललोचनाः
कुतस्त्वमनुसंप्राप्तो वनेऽस्मिञ्जनवर्जिते
पार्थिवस्येव लिंगानि दृश्यंते तव भूरिशः
अथोवाच नृपः कृच्छ्रात्पिपासा मां प्रबाधते
ततस्तैर्दर्शितं तोयं समीपे यन्महीपतेः
ततः फलानि पक्वानि तरूणां पतितान्यधः
ततस्तृप्तिं परां प्राप्य गत्वा जैमिनिसंनिधौ
उवाच च निजां वार्तां कृतांजलिपुटः स्थितः
विदूरथो महीपोऽहं माहिष्मत्यां कृतास्पदः ६.१८.
ततो मे भ्रममाणस्य प्रणष्टाः सर्वसैनिकाः
आसीद्धयो ममाऽधस्ताज्जात्यः सर्वगुणान्वितः ॥ सोऽपि कर्मविपाकेन पञ्चत्वं समुपस्थितः ।ा
ततस्ते तापसाः प्रोचुर्विद्महे न वयं पुरीम्
नरेन्द्रैर्नैव नः कार्यं न दिशैर्न पुरैर्नृप
सर्वे शीर्णानि वृक्षाणां पुष्पाणि च फलानि च
मानुषैः सह संसर्गं संभाषं च नराधिप
एकैकस्य तरोर्मूले दिवसं वा दिनद्वयम्
कारणात्तव राजेंद्र निशामेतां वनस्पतौ
एकाकिनं पदातिं च विशस्त्रं श्रमविह्वलम् ६.१८. । एकाकी पार्थिवेन्द्रोऽयं नेष्यति च कथं निशाम्