ततः संचिंतयामास भूपालः किं महेश्वरः
एतस्मिन्नंतरे जाता वाणी गगनगोचरा ६.१३.
मा त्वं भूमिपशार्दूल कार्यचिन्तां करिष्यसि
तथान्यदपि ते वच्मि प्रत्ययार्थं वचो नृप
सदा मे निश्चला छाया लिंगस्यास्य भविष्यति
तद्रूपां निश्चलां नित्यं तद्दिक्संस्थे दिवाकरे
ततो हर्षं परं गत्वा प्रणिपत्य च तं भुवि
अद्यापि दृश्यते छाया तादृग्रूपा सदा हि सा
षण्मासाभ्यंतरे मृत्युर्यस्य स्याद्भुवि भो द्विजाः
अचलेश्वररूपेण चमत्कारपुरांतिके
निश्चलत्वेन देवेशोह्यष्टषष्टिषु मध्यमः
तेन तत्पावनं क्षेत्रं सर्वेषामिह कीर्तितम् ६.१३.
तथान्यदपि यद्वृत्तं वृत्तांतं तत्प्रभावजम्
अचलेश्वरमाहात्म्यात्तस्मिन्क्षेत्रे नरा द्रुतम्
स्वर्गमेके परे मोक्षं धनधान्यसुतांस्तथा तंतं स लभते मर्त्यः स्वल्पायासेन च द्रुतम्
अथ दृष्ट्वा सहस्राक्षः सर्वे पापनरा भुवि
ततः क्रोधं च कामं च लोभं द्वेषं भयं रतिम्
सर्वान्मूर्तान्समाहूय ततः प्रोवाच सादरम्
नरो वा यदि वा नारी चमत्कारपुरं प्रति
तत्रैव वसमानोऽपि यो गच्छेदचलेश्वरम्
ते तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा शक्रस्य शासनात्
एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं पापनाशनम् ६.१३.
तदहं कीर्तयिष्यामि रहस्यं हृदि संस्थितम्
चमत्कारपुरे कश्चिद्वैश्यजातिसमुद्भवः
यो दौःस्थ्यात्सर्वलोकानां करोति पशुरक्षणम्
कदाचिद्रक्षतस्तस्य पशूंस्तान्वनभूमिषु
कृष्ण पक्षे चतुर्दश्यां चैत्रमासे द्विजोत्तमाः
अथ यावद्गृहं प्राप्तः स मूकः पशुपालकः
किं पाप न समायातः पशुरेकोऽद्य नो यथा तस्मा दानय मे क्षिप्रं निराहारोऽपि गां त्वरात्
तच्छ्रुत्वा भयसंत्रस्तः स मूकः पशुपालकः