ददौ तु नगरं कृत्वा पुरंदरपुरोपमम्
मुक्ताप्रवालवैडूर्यरत्नहेमविचित्रितैः
प्रासादैः स्फाटिकैश्चैव कैलासशिखरोपमैः
कांचनैः सुविचित्रैश्च प्रोन्नतैरमलैः शुभैः
मणिसोपानशोभाभिर्दीर्घिकाभिः समंततः निवेद्य ब्राह्मणेंद्राणां कृतकृत्यो बभूव सः
शंखतीर्थे स्थितो नित्यं समाहूय ततः सुतान्
एतत्पुरं मया कृत्वा ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम् ॥ भवद्भिर्मम वाक्येन रक्षणीयं प्रयत्नतः
यथा स्युर्ब्राह्मणाः सर्वे सुखिनो हृष्टमानसाः यश्चैतान्भक्तिसंयुक्तः पालयिष्यति भूमिपः । अन्योऽपि परमं तेजः स संप्राप्स्यति भूतले
अजेयः सर्वशत्रूणां प्रतापी स्फी तिसंयुतः ६.१२.
पुत्रपौत्रसुभृत्याढ्यो दीर्घायू रोगवर्जितः
यः पुनर्द्वेषसंयुक्तः संतापं चैव नेष्यति
तथा दुःखानि संप्राप्य दृष्ट्वा नैकान्पराभवान्
वंशोच्छेदं समासाद्य गमिष्यति यमालयम् मम वाक्याद्विशेषेण हितमिच्छद्भिरात्मनः
एवं स भूपतिः सर्वांस्ता नुक्त्वा तपसि स्थितः
सूत उवाच एवं निवेद्य पुत्राणां स राज्यं पृथिवीपतिः
तत आराधयामास देवदेवं महेश्वरम्
स बभूव फलाहारो यावद्वर्षशतं नृपः
ततः परं जलाहारो जातो वर्षशतं हि सः
ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य वर्षशते गते
प्रोवाच परितुष्टोऽस्मि मत्तः प्रार्थय वांछितम्
हाटकेश्वरमाहात्म्यात्सर्वपापक्षयापहम्
तस्मात्तव निवासेन भूयान्मेध्यतमं पुनः
मयैतदग्र्यं निर्माय ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम्
तस्मिंस्त्वया सदा वासः कर्तव्यो मम वाक्यतः ६.१३.
अचलेश्वर इत्येव नाम्ना ख्यातो जगत्त्रये
यो मामत्र स्थितं मर्त्यो वीक्षयिष्यति भक्तितः
माघशुक्लचतुर्दश्यां मम लिंगस्य यो नरः
बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धके यौवनेऽपि वा
तस्मात्स्थापय मे लिंगं त्वमत्रैव महीपते
सोऽपि राजा चकाराशु प्रासादं सुमनोहरम्