वर्षास्वाकाशस्थायी स हेमन्ते सलिलाश्रयः
एवं तस्य व्रतस्थस्य जग्मुर्वर्षशतानि च
चक्रुश्च सततं मंत्रं तद्विनाशाय केवलम्
अथाब्रवीत्स्वयं विष्णुश्चिरं निश्चित्य चेतसा ॥ वधोपायं समालोक्य वृत्रस्य प्रमुदान्वितः । ६.८.
तच्छ्रुत्वा कुरु शीघ्रं त्वमुपायो नास्ति कश्चन
अवध्यः सर्वशस्त्राणां स कृतः शूलपाणिना
गजस्य शरभस्याथ किं वान्यस्य वदस्व मे
मध्ये क्षामं तु पार्श्वाभ्यां स्थूलं रौद्रसमाकृति
यस्यास्थिभिर्विधीयेत वजमेवंविधाकृति
द्विगुणं च तथा दीर्घः सरस्वत्यां कृताश्रमः
तं गत्वा प्रार्थयाशु त्वं स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति
ततः शक्रः सुरैः सार्धं गत्वा तस्य तदाश्रमम्
स प्रणम्य सहस्राक्षं तथान्यानपि सन्मुनिः ६.८.
ततः प्रोवाच हृष्टात्मा विनयावनतः स्थितः
दधीचिरुवाच किमर्थमागता देवाः कृत्यं चाशु निवेद्यताम्
स वध्यो नहि शस्त्राणां सर्वेषां वरपुष्टितः
सोऽस्थिसंभववज्रस्य वध्यः स्यादब्रवीद्धरिः
त्वां मुक्त्वा ब्राह्मणश्रेष्ठ तस्मादस्थीनि यच्छ नः
कुरु कृत्यं द्विजश्रेष्ठ देवानामार्तिनाशनम्
तच्छ्रुत्वा संप्रहृष्टात्मा दधीचिर्भगवान्मुनिः
ततो देवाः प्रहृष्टास्ते गृहीत्वास्थीनि कृत्स्नशः
अथ शक्रस्तदादाय नैमिषाभिमुखो ययौ
तत्र ध्यानस्थितं वृत्रं दूरस्थस्त्रिदशाधिपः ६.८.
सोऽपि वजप्रहारेण भस्मसात्सम पद्यत
शक्रोऽपि भयसंत्रस्तो गत्वा सागरमध्यगम्
न जानाति हतं वृत्रं वज्रघातेन तेन तम्
एतस्मिन्नंतरे देवाः संप्रहृष्टतनूरुहाः । सूत्रं विनिहतं दृष्ट्वा तुष्टुवुस्त्रिदशाधिपम्
न जानंति भयान्नष्टं तस्मिन्सागरपर्वते । अन्विष्य चिरकालेन कृच्छ्रात्संप्राप्य तं ततः
वीक्षांचक्रुः समासीनं विषमे गिरिगह्वरे
गात्रदुर्गंधितासंगैः पूरयन्तं दिशो दश