ततोऽस्य प्रददौ काले व्रतं विप्रजनोचितम्
स चापि चतुरो वेदान्ब्रह्मचारिव्रते स्थितः
ततो यौवनमासाद्य भूमिपालानशेषतः
ततश्चेंद्रजयाकांक्षी समासाय सुरालयम् ६.८.
अथ तेन समं वज्री चक्रेऽष्टादश संयुगान्
हतशेषैः सुरैः सार्धं सर्वांगक्षतविक्षतैः
वृत्रोऽपि बुभुजे कृत्स्नं त्रैलोक्यं सचराचरम्
यज्ञभागभुजश्चक्रे दानवान्बल गर्वितान्
एवं त्रैलोक्यराज्येऽपि लब्धे तस्य द्विजोत्तमाः
ततः शुक्रं समाहूय प्रोवाच मधुरं वचः
कथं गतिर्भवेत्तत्र मम ब्रूहि यथातथम्
येन शक्रं विरंचिं च सूदयिष्ये तथाखिलम्
तस्मात्त्रैलोक्यराज्येन संतोषं कर्तुम र्हसि
तस्मान्निष्कंटकार्थाय यतिष्येऽहं द्विजोत्तम ॥ ६.८.
कथं शक्रस्य संजाता गतिस्तत्र भृगूद्वह
यावद्वर्षसहस्रांतं ध्यायमानेन शंकरम्
तत्प्रभावाद्गतिस्तस्य तत्र जाता सदैव हि
योऽन्योऽपि नैमिषारण्ये तद्रूपं कुरुते तपः
तपश्चक्रे ततस्तीव्रं ध्यायमानो महेश्वरम्
त्रैलोक्यरक्षणार्थाय संनिरूप्य दनूत्त मान्
वर्षास्वाकाशस्थायी स हेमन्ते सलिलाश्रयः
एवं तस्य व्रतस्थस्य जग्मुर्वर्षशतानि च
चक्रुश्च सततं मंत्रं तद्विनाशाय केवलम्
अथाब्रवीत्स्वयं विष्णुश्चिरं निश्चित्य चेतसा ॥ वधोपायं समालोक्य वृत्रस्य प्रमुदान्वितः । ६.८.
तच्छ्रुत्वा कुरु शीघ्रं त्वमुपायो नास्ति कश्चन
अवध्यः सर्वशस्त्राणां स कृतः शूलपाणिना
गजस्य शरभस्याथ किं वान्यस्य वदस्व मे
मध्ये क्षामं तु पार्श्वाभ्यां स्थूलं रौद्रसमाकृति
यस्यास्थिभिर्विधीयेत वजमेवंविधाकृति
द्विगुणं च तथा दीर्घः सरस्वत्यां कृताश्रमः