सोऽहं शरणमापन्नः शापमुक्त्यै द्विजोत्तमाः। विश्वामित्रं जगन्मित्रं नान्या मेऽस्ति गतिः परा॥६.४.
विश्वामित्र उवाच। वसिष्ठस्य भवान्याज्यस्तत्पुत्राणां विशेषतः। तत्कस्मादीदृशे पापे तैस्त्वमद्य नियोजितः॥६.४.
कोऽपराधस्त्वया तेषां कृतः पार्थिवसत्तम। प्राणद्रोहः कृतः किं वा दारधर्षणसंभवः॥६.४.
त्रिशंकुरुवाच। अनेनैव शरीरेण स्वर्गाय गमनं प्रति। मया संप्रार्थितो यज्ञो वसिष्ठान्मुनिसत्तमात्॥६.४.
तेनोक्तं न स यज्ञोऽस्ति येन स्वर्गे प्रगम्यते। अनेनैव शरीरेण मुक्त्वा देहांतरं नृप॥६.४.
तच्छ्रुत्वा स मया प्रोक्तो यदि मां न नयिष्यति। स्वर्गं चानेन कायेन सद्यो यज्ञप्रभावतः॥६.४.
तदन्यं गुरुमेवाद्य कर्ताहं नास्ति संशयः। एतज्ज्ञात्वा मुनिः प्राह यत्क्षेमं तत्समाचर॥६.४.
ततोऽहं तेन संत्यक्तस्तत्पुत्रान्प्राप्य निष्ठुरान्। प्रोक्तवानथ तत्सर्वं यद्वसिष्ठस्य कीर्तितम्॥६.४.
ततस्तैः शोकसंतप्तैः शप्तोस्मि मुनिसत्तम। नीतश्चेमां दशां पापां चंडालत्वे नियोजितः॥६.४.
सोऽहं त्वां मनसा ध्यात्वा सुदूरादिहरागतः(?)। आशां गरीयसीं कृत्वा कुरुक्षेत्रे मुनीश्वर॥६.४.
नासाध्यं विद्यते किंचित्त्रिषु लोकेषु ते मुने। तस्मात्कुरु प्रतीकारं दुःखितस्य ममाधुना॥६.४.
सूत उवाच। तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो मुनीश्वरः। वसिष्ठस्पर्धयोवाच मुनिमध्ये व्यवस्थितः॥६.४.
अहं त्वां याजयिष्यामि तेन यज्ञेन पार्थिव। गच्छसि त्रिदिवं येन इष्टमात्रेण तत्क्षणात्॥६.४.
त्वमेवं विहितो भूप वासिष्ठैरंत्यजस्तु तैः। मया भूयोऽपि भूपालः कर्तव्यो नात्र संशयः॥६.४.
तस्मादागच्छ भूपाल तीर्थयात्रां मया सह। कुरु तीर्थप्रभावेण येन त्वं स्याः शुचिः पुनः॥६.४.
तथा यज्ञक्रियार्हश्च चंडालत्वविवर्जितः। नास्ति तत्पातकं यच्च तीर्थस्नानान्न नश्यति॥६.४.
सूत उवाच। एवं स निश्चयं कृत्वा गाधिपुत्रो मुनीश्वरः। त्रिशंकुं पृष्ठतः कृत्वा तीर्थयात्रामथाव्रजत्॥६.४.
कुरुक्षेत्रं सरस्वत्यां प्रभासे कुरुजांगले। पृथूदके गयाशीर्षे नैमिषे पुष्करत्रये॥६.४.
वाराणस्यां प्रयागे च केदारे श्रवणे नदे। चित्रकूटे च गोकर्णे शालिग्रामेऽचलेश्वरे॥६.४.
शुक्लतीर्थे सुराज्याख्ये दृषद्वति नदे शुभे। अथान्येषु सुपुण्येषु तीर्थेष्वायतनेषु च॥६.४.
एवं तस्य नरेंद्रस्य सार्धं तेन महात्मना। अतिक्रांतो महान्कालो भ्रममाणस्य भूतले॥६.४.
मुच्यते न च पापेन चंडालत्वेन स द्विजाः। एवंविधेषु तीर्थेषु स्नातोपि च पृथक्पृथक्॥६.४.
ततः क्रमात्समायातः सोऽर्बुदं पर्वतं प्रति। तत्रारुह्य समालोक्य पापघ्नमचलेश्वरम्॥६.४.
यावदायतनात्तस्मान्निर्गच्छति मुनीश्वरः। तावत्तेनेक्षितो नाममार्कंडो मुनिसत्तमः॥६.४.
सोऽपि दृष्ट्वा जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम्। प्रोवाचाथ कुतः प्राप्तः सांप्रतं त्वं मुनीश्वर॥६.४.
कोऽयं तवानुगो रौद्रो दृश्यते चांत्यजाकृतिः। एतत्सर्वं समाचक्ष्व पृच्छतो मम सन्मुने॥६.४.
विश्वामित्र उवाच। एष पार्थिवशार्दूलस्त्रिशंकुरिति विश्रुतः। वसिष्ठस्य सुतैर्नीतश्चंडालत्वं प्रकोपतः॥६.४.
मया चास्य प्रतिज्ञातं सप्तद्वीपवतीं महीम्। प्रभ्रमिष्याम्यहं यावन्मेध्यत्वं त्वमुपेष्यसि॥६.४.
भ्रांतोऽहं भूतले यानि तीर्थान्यायतनानि च। नचैष मेध्यतां प्राप्तः परिश्रांतोस्मि सांप्रतम्॥६.४.
तस्मात्सर्वां महीं त्यक्त्वा लज्जया परया युतः। द्वीपान्महार्णवांस्त्यक्त्वा संप्रयास्याम्यतः परम्॥६.४.