प्रोचुर्भूरिधनं चैतज्जीर्यत्यस्मिन्न जीवति
संप्रधार्येति तेप्राहुः स्मर्तव्यं स्मर पांथिक
निशम्येति मनस्येव कथयामास स द्विजः
कुटुंबमपि तन्नष्टं नष्टश्चापि प्रतिग्रहः
युगपत्सर्वमेवाशु नष्टं दुर्बुद्धिचेष्टया
प्रांते कुटुंबस्मरणात्तथाकाशीस्मृतेरपि
सा कुक्कुटी सुतौ तौ तु ताम्रचूडत्वमापतुः
इत्थं बहुतिथेकाले गते कार्पटिकोत्तमाः
वाराणस्याः कथां प्रोच्चैः कुर्वंतोऽन्योन्यमेव हि
जातिस्मृतिप्रभावेण तत्संगेन तु निर्गताः 4.2.98.
तंदुलादिपरिक्षेपैः प्रापिताः क्षेत्रमुत्तमम्
चरिष्यंतोऽत्र परितो मुक्तिमंडपमुत्तमम्
प्रहासान्मत्कथालापाँल्लाभमोहविवर्जितान्
मन्नामोच्चारणपरान्मत्कथार्पितसुश्रुतीन्
मानयामासुरथ तान्कुक्कुटान्साधुवर्त्मनः क्रमेणाहारमाकुंच्य प्राणांस्त्यक्ष्यंति चात्र वै
पश्यतां सर्वलोकानां विष्णो ते मदनुग्रहात्
निर्विश्य सुचिरं कालं दिव्यान्भोगाननुत्तमान्
ततो लोकास्तददारभ्य कथयिष्यंति सर्वतः
चरित्रमपि वै तेषां ये स्मरिष्यंति मानवाः
इति यावत्कथां शंभुर्भविष्यामग्रतो हरेः 4.2.98.
अथनंदिनमाहूय देवदेव उमाधवः
अथ नंदी समागत्य प्रोवाच वृषभध्वजम्
अथ स्मित्वाब्रवीच्छंभुः सिद्धं नस्तु समीहितम्
ब्रह्मणा हरिणा सार्धं ततोऽगाद्रंगमंडपम् स्कंद उवाच श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं परमानंदकारणम्
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे मुक्तिमंडपगमनं नामाष्टनवतितमोऽध्यायः
शृणु सूत यथा प्रोक्तं कुंभजे शरजन्मना
अगस्त्य उवाच निर्गत्य देवो देवेंद्रैः सहितः किं चकार ह
स्कंद उवाच शृंगारमंडपं प्राप्य यच्चकार वदामि तत्
प्राङ्मुखस्तूपविश्येशः सहास्माभिः सहेशया
वीज्यमानो महेंद्रेण ऋषिभिः परितो वृतः