गर्वः परोत्र विद्यानां धनगर्वोत्र वै महान्
अथ गच्छन्महादेव्या गृहद्वारि निषण्णया 4.2.96.
असत्कृत्यातिथिं नाथो न मे भोक्ष्यति कर्हिचित्
मन्ये धर्ममयी मूर्तिः कापि त्वं शुचिमानसा
किंवा नु करुणामूर्तिरिह काशिनिवासिनाम् 4.2.96.
अत्रत्यस्यैव हि मुने गृहिणी गृहमेधिनः 4.2.96.
यावतार्थिजनस्तृप्तिमेति सर्वोपि सर्वशः 4.2.96.
अतितृप्तिं समापन्नास्ते तदन्ननिषेवणात् 4.2.96.
विचार्य कारिता नित्यं स्वधिष्ण्योदय चिंतनम् 4.2.96.
अद्य प्रभृति न क्षेत्रे मदीये शापवर्जिते ।। 4.2.96.
अहोरात्रं स पश्यन्वै क्षेत्रं दृष्टेरदूरगम् 4.2.96.
श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं व्यासशाप विमोक्षणम्
आश्चर्यभाजनं जातस्तीर्थानि कथयाधुना
आनंदकानने यानि यत्र संति षडानन
यादृशः कथितो वच्मि तादृशं शृणु कुंभज
तानि तानीह मे काश्यां तत्रतत्र वद प्रभो
जलाशयेपि तीर्थाख्या जाता मूर्ति परिग्रहात्
मूर्तयो ब्रह्मविष्ण्वर्कशिवविघ्नेश्वरादिकाः
वाराणस्यां महादेवः प्रथमं तीर्थमुच्यते
क्षेत्रपूर्वोत्तरेभागे तद्दृष्टं पशुपाशहृत्
सा पूजिता प्रयत्नेन सुखवस्तिप्रदा सदा
तद्दर्शनाद्भवेत्सम्यग्गोदानजनितं फलम् 4.2.97.
तद्दर्शनाद्भवेत्पुंसां फलं यज्ञसमुद्भवम्
लिंगं दृष्ट्वा प्रयत्नेन वैष्णवं पदमृच्छति
तस्य संपूजनान्मर्त्यो विज्वरो जायते क्षणात्
वेदेश्वरादुदीच्यां तु क्षेत्रज्ञश्चादिकेशवः
संगमेश्वरमालोक्य तत्प्राच्याम जायतेनघः
प्रयागसंज्ञकम लिंगमर्चितम ब्रह्मलोकदम्
वरणायास्तटे पूर्वे पूज्यं कुंतीश्वरं नृभिः
कुंतीश्वरादुत्तरतस्तीर्थं वै कापिलो ह्रदः