लक्ष्मीशः सर्वदो नान्यो लक्ष्मीशोप्यपवर्गदः
भुक्तेर्मुक्तेरिहान्यत्र नान्यो दाता जनार्दनात्
विहाय केशवादन्यं ये सेवंतेल्पमेधसः
एक एव हि सर्वेशो हृषीकेशः परात्परः
एको धर्मप्रदो विष्णुस्त्वेको बह्वर्थदो हरिः
शार्ङ्गिणं ये परित्यज्य देवमन्यमुपासते
श्रुत्वेति वाक्यं व्यासस्य नैमिषारण्यवासिनः 4.2.95.
यतो वेदास्त्वया व्यस्ताः पुराणान्यपि वेत्ति यत्
यतश्च कर्ता त्वमसि महतो भारतस्य वै
तत्त्वज्ञः कोपरश्चात्र त्वत्तः सत्यवतीसुत
अस्मिन्माणवकास्तत्र परिश्रद्दधते नहि
यदाऽऽनंदवने शंभोः प्रतिजानासि वै वचः
गच्छ वाराणसीं व्यास यत्र विश्वेश्वरः स्वयम्
इति श्रुत्वा मुनिर्व्यासः किंचित्कुपितवद्धृदि
प्राप्य वाराणसीं व्यासः स्नात्वा पंचनदे ह्रदे
तत्र स्नानादिकं कृत्वा दृष्ट्वा चैवादिकेशवम्
अग्रतः पृष्ठतः शंखैर्वाद्यमानैः प्रमोदितः 4.2.95.
अच्युतानंतवैकुंठ माधवोपेंद्रकेशव
श्रीवत्सवक्षः श्रीकांत पीतांबर मुरांतक
नारायणासुररिपो कृष्ण शौरे चतुर्भुज
पुंडरीकाक्ष दैत्यारे दामोदर बलप्रिय
विष्वक्चमूस्तार्क्ष्य रथवनमालिन्नरोत्तम
नृसिंह यज्ञवाराह गोपगोपालवल्लभ
जय चाणूरमथन जय त्रैलोक्यरक्षण
कौस्तुभोद्भूषितोरस्क पूतनाधातुशोषण
सहस्रशीर्षपुरुष पुरुहूत सुखप्रद
इत्यादि नाममालाभिः संस्तुवन्वनमालिनम् 4.2.95.
व्यासो विश्वेशभवनं समायातः सुहृष्टवत्
विराजमानसत्कंठस्तुलसीवरदामभिः
वेणुवादनतत्त्वज्ञः स्वयं श्रुतिधरोभवत्