एतत्कथय मे प्राज्ञ सर्वज्ञानंदवर्धन
देवे न मनसि ध्यातमिति कुंभजने मुने
एको मनोरथश्चायं द्वितीयोयं सुनिश्चितम्
क्षणंक्षणं समालोक्यमंगस्पर्शे क्षणंक्षणम् ।। एकशय्यासनाहारं लप्स्यतेऽनेन क्षणेक्षणे !
योयं न गोचरः क्वापि वाणीमनसयोरपि 4.2.93.
योऽमुं सकृत्स्पृशेज्जंतुर्योमुं पश्येत्सकृन्मुदा । न स भूयोभिजायेत भवेच्चानंदमेदुरः
गृहक्रीडनकं मे सौ यदि भूयात्कथंचन
विधेः समीहितं चेति नूनं ज्ञात्वा स सर्ववित्
श्रुत्वैत्यगस्तिः स्कंदस्य भाषितं पर्यमूमुदत्
विधेरपि मनोज्ञातं शंभोरपि मनोगतम् । । सम्यक्चित्तं त्वया ज्ञातं नमस्तुभ्यं चिदात्मने
स्कंदोपि नितरां तुष्टःश्रोतुरानंददर्शनात्
न मे श्रमो वृथा जातो ब्रुवतस्ते पुरः कथाम्
देवे रुद्रत्वमापन्ने देवी दक्षसुताभवत्
इदं सतीश्वरं लिंगं तव नाम्ना भविष्यति . 4.2.93.
तथैतल्लिंगमाराध्यान्यस्यापि हि फलिष्यति
एतल्लिंगं समाराध्य कुमारोपि वरांगनाम्
भविष्यति न संदेहः सतीश्वरसमर्चगात्
तस्य तस्य स स क्षिप्रं भविष्यति मनोरथः
इतोष्टमे च दिवसे त्वज्जनेता प्रजापतिः इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवांतर्हितोभवत्
सापि स्वभवनं याता सती दाक्षायणी मुदा । । पितापि तस्मै प्रादात्तां रुद्राय दिवसेष्टमे
स्मरणादपि लिंगं च दद्यात्सत्त्वगुणं परम्
रत्नेशात्पूर्वतो भागे दृष्ट्वा लिंगं सतीश्वरम् । । मुच्यते पातकैः सद्यः क्रमाज्ज्ञानं च विंदति
स्कंद उवाच । । अमृतेशमुखादीनि यन्नामाप्यमृतप्रदम्
पुरा सनारु नामासीन्मुनिरत्र गृहाश्रमी
लिंगपूजारतो नित्यं नित्यं तीर्थाप्रतिग्रही
स कदाचिद्गतोरण्यं तत्र दष्टः पृदाकुना
सनारुणा समुच्छ्वस्य नीतः स उपजंघनिः
तत्रासीच्छ्रीफलाकारं लिंगमेकं सुगुप्तवत्
सर्पदष्टस्य संस्कारः कथं भवति चेति वै
अथ तं वीक्ष्य स मुनिः सनारुरुपजंघनिम्