एतस्मिन्नेव काले तु स राजा हरिवत्सलः
ततस्तुष्टो जगन्नाथ साक्षात्प्रत्यक्षतां गतः
तमुवाच हृषीकेशो मेघगंभीरया गिरा
वरं वरय भद्रं ते यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्
अंबरीष उवाच यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम
ज्ञानयोगं सुविस्तीर्णं संसारक्षयकारणम्
यस्मिञ्जाते नरः सद्यः संसारान्मुच्यते नृप
दुर्ज्ञेयः स नृणां देव विशेषाच्च कलौ युगे
अपि चेत्सुप्रसन्नोऽसि क्रियायोगं ब्रवीहि मे
यथायोग्यं नृपश्रेष्ठ कथयामास केशवः ॥ 7.3.13.
तं श्रुत्वा तुष्टहृदयोंऽबरीषो वाक्यमब्रवीत्
ममाश्रमे त्वं देवेश सदा सन्निहितो भव
यतस्त्वत्प्रतिमामेकामर्चयामि विधानतः
प्रतिमां पूजयामास गन्धपुष्पानुलेपनैः
ततः कालेन महता भगवान्विष्णुमंदिरे
अद्यापि भगवान्विष्णुः सत्यवाक्येन भूपतेः
तदारभ्य महाराज क्रियायोगो धरातले
यस्तं पूजयते भक्त्या हृषीकेशे नृपार्बुदे
एकादश्यां महाराज जागरं यः सदा नृप स यास्यति परं स्थानं दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि
यत्पुण्यं कपिलादाने कार्तिक्यां ज्येष्ठपुष्करे 7.3.13.
शुक्ले वा यदि वा कृष्णे संप्राप्ते हरिवासरे
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजयेत्तु विधानतः अभ्यर्चयेद्धृषीकेशं न स भूयोऽभिजायते
एकः सर्वाणि तीर्थानि करोति नृपसत्तम
एको दानानि सर्वाणि ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छति
एकः कन्यासहस्रं तु प्रदद्याच्च यथाविधि
सूर्यग्रहे कुरुक्षेत्रे दद्याद्दानमनुत्तमम्
अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैर्यजत्येकः सदक्षिणैः
एको हिमालयं गत्वा त्यजति स्व कलेवरम्
एकस्तु भृगुपातेन त्यजेद्देहं सुतीर्थके
एकः प्रायोपवेशेन प्राणांस्त्यजति मानवः 7.3.13.