सर्वथा दास्यते मह्यं वरं तुष्टश्चतुर्भुजः
ब्रह्मविष्णुत्रिनेत्राणामहमीशो नृपोतम
अन्येषां चैव देवानां त्रैलोक्यस्याप्यहं विभुः
प्रसन्ने मयि राजेन्द्र प्रसन्नाः सर्वदेवताः
सप्तद्वीपवती राजा अहं वृत्रनिषूदन
हषीकेशस्य सद्भक्तं विद्धि मां तात निश्चयम्
वज्रं त्वां प्रेरयिष्यामि वधाय कृतनिश्चयः
एवमुक्त्वा सहस्राक्षः सृक्किणी परिलेलिहन्
तस्येवं भ्राम्यमाणस्य महोत्पाता बभूविरे
आवृतं गगन मेघैर्विधुन्वानैर्महीं तदा 7.3.13.
एतस्मिन्नेव काले तु स राजा हरिवत्सलः
ततस्तुष्टो जगन्नाथ साक्षात्प्रत्यक्षतां गतः
तमुवाच हृषीकेशो मेघगंभीरया गिरा
वरं वरय भद्रं ते यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्
अंबरीष उवाच यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम
ज्ञानयोगं सुविस्तीर्णं संसारक्षयकारणम्
यस्मिञ्जाते नरः सद्यः संसारान्मुच्यते नृप
दुर्ज्ञेयः स नृणां देव विशेषाच्च कलौ युगे
अपि चेत्सुप्रसन्नोऽसि क्रियायोगं ब्रवीहि मे
यथायोग्यं नृपश्रेष्ठ कथयामास केशवः ॥ 7.3.13.
तं श्रुत्वा तुष्टहृदयोंऽबरीषो वाक्यमब्रवीत्
ममाश्रमे त्वं देवेश सदा सन्निहितो भव
यतस्त्वत्प्रतिमामेकामर्चयामि विधानतः
प्रतिमां पूजयामास गन्धपुष्पानुलेपनैः
ततः कालेन महता भगवान्विष्णुमंदिरे
अद्यापि भगवान्विष्णुः सत्यवाक्येन भूपतेः
तदारभ्य महाराज क्रियायोगो धरातले
यस्तं पूजयते भक्त्या हृषीकेशे नृपार्बुदे
एकादश्यां महाराज जागरं यः सदा नृप स यास्यति परं स्थानं दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि
यत्पुण्यं कपिलादाने कार्तिक्यां ज्येष्ठपुष्करे 7.3.13.