भूतप्रेतपिशाचानां दोषः सद्यः प्रणश्यति 7.3.12.
अपि कीटपतंगा ये पिशाचाः पक्षिणो मृगाः
कथितं रूपतीर्थस्य न भूतं न भविष्यति
किमत्र कारणं ब्रह्मन्सर्वेभ्योऽप्यधिकं स्मृतम्
इन्द्रे राज्यपरिभ्रष्टे बलौ त्रैलोक्यनायके
तस्मिञ्जाते महाविष्णावदित्या चासुरान्तके
जातमात्रो हरिस्तस्मिन्स्थापितो निर्झरे तया
न चान्यत्कारणं राजन्सत्यमेतन्मयोदितम्
तिलकः सर्व वृक्षाग्र्यः पुत्रवत्परिपालितः
एतत्ते सर्वमाख्यातं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् सर्वकामप्रदं नॄणामिह लोके परत्र च
अंबरीषस्य राजर्षेरैशान्यां पापनाशनम्
यत्र स्वयं हृषीकेशः काले च कलिसंज्ञके
पुरासीत्पृथिवीपालो ह्यंबरीषो युगे कृते
तस्मिंस्तीर्थे स राजेन्द्रो मितभक्षो जितेन्द्रियः
सहस्रे द्वे ततो राजञ्छीर्णपर्णाशनोऽभवत्
सहस्रत्रितयं राजन्वायुभक्षो बभूव ह
दश वर्षसहस्रान्ते ततश्च नृपसत्तम
कृत्वा देवपते रूपमारुह्यैरावतं गजम्
त्वां दृष्ट्वा भक्तिसंयुक्तमागतोऽहमसंशयम्
अंबरीष उवाच मुक्तिं दातुमशक्तोसि त्वं च वृत्रनिषूदन स्वागतं गच्छ देवेश न वरो रोचते मम ॥ 7.3.13.
सर्वथा दास्यते मह्यं वरं तुष्टश्चतुर्भुजः
ब्रह्मविष्णुत्रिनेत्राणामहमीशो नृपोतम
अन्येषां चैव देवानां त्रैलोक्यस्याप्यहं विभुः
प्रसन्ने मयि राजेन्द्र प्रसन्नाः सर्वदेवताः
सप्तद्वीपवती राजा अहं वृत्रनिषूदन
हषीकेशस्य सद्भक्तं विद्धि मां तात निश्चयम्
वज्रं त्वां प्रेरयिष्यामि वधाय कृतनिश्चयः
एवमुक्त्वा सहस्राक्षः सृक्किणी परिलेलिहन्
तस्येवं भ्राम्यमाणस्य महोत्पाता बभूविरे
आवृतं गगन मेघैर्विधुन्वानैर्महीं तदा 7.3.13.