उवाच चेति बहुशो धिङ्मां क्रोधवशंगतम्
दुःखार्णव निमग्नानां यातायातेति खेदिनाम्
सर्वेषां जंतुजातानां जनन्येकैक्काशिका। महामृतस्तन्यदात्री नेत्री च परमं पदम्
जनन्या सह नो काशी लभेदुपमितिं क्वचित्
एवंभूतां तु यः काशीमन्योपि हि शपिष्यति
इति दुर्वाससो वाक्यं श्रुत्वा देवस्त्रिलोचनः
यः काशीं स्तौति मेधावी यः काशीं हृदि धारयेत् 4.2.85.
जिह्वाग्रे वर्तते यस्य काशीत्यक्षरयुग्मकम्
यो मंत्रं जपति प्रातः काशी वर्णद्वयात्मकम्
आनुसूयेय ते ज्ञानं काशीस्तवन पुण्यतः
मुने न मे प्रियस्तद्वद्दीक्षितो मम पूजकः
तादृक्तुष्टिर्न मे दानैस्तादृक्तुष्टिर्न मे मखैः
आनंदकाननं येन स्तुतमेतत्सुचेतसा
तव कामाः समृद्धाः स्युरानुसूयेय तापस
अपरं च वरं ब्रूहि किं दातव्यं तवानघ
यस्यास्त्वेव हि सामर्थ्यं तपसः क्रुद्ध्यतीहसः
इति श्रुत्वा परिष्टुत्य दुर्वासाः कृत्तिवाससम् 4.2.85.
महापराधविध्वंसिन्नंधकारे स्मरांतक
मृत्युंजयोग्रभूतेश मृडानीश त्रिलोचन
तदिदं कामदं नाम लिगमस्त्विह धूर्जटे
यत्त्वया स्थापितं लिंगं दुर्वासेश्वरसंज्ञितम्
तदेव कामकृन्नृणां कामेश्वरमिहास्त्विति
संस्नास्यति नरो धीमान्कामकुंडे त्वदास्पदे
स वै कामकृताद्दोषाद्यामीं नाप्स्यति यातनाम्
कामतीर्थांबु संस्नानाद्यास्यंति विलयं क्षणात्
इति दत्त्वा वराञ्शंभुस्तल्लिंगे लयमाययौ स्कंद उवाच
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन काश्यां कामेश्वरः सदा 4.2.85.
कामकुंडकृतस्नानैर्महापातकशांतये यः श्रोष्यति च मेधावी तौ निष्पापौ भविष्यतः
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे दुर्वाससो वरप्रदानं नाम पंचाशीतितमोऽध्यायः
तस्य लिंगस्य कथय देवदेव समुद्भवम्