एकाकी दैवयोगेन दुर्दमः सोऽवनीपतिः । धन्वी तुरंगमारुढोऽविशदानंदकाननम्
स विलोक्याथ सर्वत्र पादपा नवकेशिनः 4.2.81.
सुगंधेन सुशीतेन सुमदेन सुवायुना
केवलं मृगया जातस्तत्खेदो न व्यपाव्रजत्
अथावरुह्य तुरगात्स भूपालोतिविस्मितः
धन्योस्म्यहं प्रसन्नोस्मि धन्ये मेद्य विलोचने
पुनर्निनिंद चात्मानं धर्मपीठ प्रभावतः
जंतूद्वेगकरं मूढं प्रजापीडनपंडितम्
अद्ययावन्मम गतं वृथाजन्माल्पमेधस
एवं बहु विनिंद्य स्वं नत्वा धर्मेश्वरं विभुम्
ततोमात्यान्समाहूय क्रमायातांश्चिरंतनान् 4.2.81.
ब्राह्मणांश्चनमस्कृत्य तेभ्यो वृत्तीः प्रदाय च
परिदंड्य च दंडार्हान्साधूंश्च परितोष्य च
समागच्छदथैकाकी काशीं श्रेयोविकासिनीम्
धर्मेशदर्शनान्नित्यं तथाभूतः स दुर्दमः
इत्थं धर्मेश माहात्म्यं मया स्वल्पं निरूपितम्
इदं धर्मेश्वराख्यानं यः श्रोष्यति नरोत्तमः
श्राद्धकाले विशेषेण धर्मेशाख्यानमुत्तमम्
धर्माख्यानमिदं शृण्वन्नपि दूरस्थितः सुधीः
परां सिद्धिं परोपतुस्तत्र सिद्धाः परः शताः
कथमाविर्भवस्तस्य काश्यां लिंगवरस्य तु
यं श्रुत्वापि नरः पुण्यं प्राप्नोति विपुलं शिवे
आसीदमित्रजिन्नाम राजा परपुरंजयः
यशोधनो वदान्यश्च सुधीर्ब्राह्मणदैवतः
विनीतो नीतिसंपन्नः कुशलः सर्वकर्मसु
कृतज्ञो मधुरालापः पापकर्मपराङ्मुखः
रणांगणे कृतांताभः संख्यावांश्च सदोजिरे
धर्मार्थैधितकोशश्च समृद्धबलवाहनः
स्थैर्य धैर्य समापन्नो देशकालविचक्षणः 4.2.82.
वासुदेवांघ्रियुगले चेतोवृत्तिं निधाय सः