पुनः पप्रच्छ विश्वेशं प्रबद्धकरसंपुटा
अन्यत्र ये व्रतं चैतत्करिष्यंति सदाशिव
वाराणस्यां समर्च्या त्वं विश्वे प्रत्यक्षरूपिणी
आशा विघ्नजिता सार्धं सर्वाशापूर्तिकारिणा
क्षिप्रमागमयित्वा च नत्वा दूरंगतानपि
अन्यत्र व्रतिभिर्विश्वे कांचनीप्रतिमा तव
आचार्याय व्रती दद्याद् व्रतांते प्रतिमा द्वयम् 4.2.80.
ततः पुलोमजा देवि श्रुत्वैतद्व्रतमुत्तमम्
अरुंधत्या वसिष्ठोपि लब्धोऽत्रिऽनसूयया
सुनीतेदुर्भर्गत्वं च पुनरस्माद्व्रताद्गतम्
किं बहूक्तेन सुश्रोणि कृतंयेन व्रतं त्विदम्
श्रुत्वा धीमान्कथां पुण्यां पुनस्तद्गतमानसः
स्कंद देव्यै समाख्यातं तदाख्याहि कृपां कुरु
आकर्णय महाप्राज्ञ यथा देवेन भाषितम्
वृत्रं निहत्य वृत्रारिर्ब्रह्महत्यामवाप्तवान्
अपानुनुत्सुस्तद्याहि काशीं विश्वेशपालिताम्
नान्यत्किंचित्क्वचिद्दृष्टं ब्रह्महत्यामहौषधम्
भैरवस्यापिहस्ताग्रादपतद्वैधसं शिरः
सीमानमपि संप्राप्य शक्रानंदवनस्य हि
अन्येषामपि पापानां महापापजुषामपि
महापातकतो मुक्तिः काश्यामे व शतक्रतो
निर्वाणनगरी काशी काशी सर्वाघसंघहृत् ।। 4.2.81.
ब्रह्महत्याभयं यस्य यस्य संसारतो भयम्
जंतूनां कर्मबीजानां यत्र देहविसर्जने
तां काशीं प्राप्य वृत्रारे वृत्रहत्यापनुत्तये
बृहस्पतेरिति वचो निशम्य स सहस्रदृक्
स्नात्वोत्तरवहायां च धर्मेशं परितः स्थितः
महारुद्रजपासक्तः सुत्रामाथ त्रिलोचनम्
पुनस्तुष्टाव वेदोक्तै रुद्रसूक्तैरनेकधा
शचीपते प्रसन्नोस्मि वरं वरय सुव्रत