इति श्रुत्वा महेशस्य वचनं ते पतत्त्रिणः
इतोपि त्र्यक्ष यत्साक्षात्तिर्यक्त्वेपि समीक्षिताः
लाभाः संतूद्यमवतां गिरीशेह परः शताः
यदेतद्दृश्यते नाथ तत्सर्वं क्षणभंगुरम्
विचित्रजन्मकोटीनां स्मृतिर्नोत्र परिस्फुरेत्
देवयोनिरपि प्राप्ता चिरमस्माभिरीशितः
आसुरी दानवी नागी नैर्ऋती चापि कैन्नरी
नरत्वे भूपतित्वं च परिप्राप्तमनेकशः 4.2.79.
वने वनौकसो जाता ग्रामेषु ग्रामवासिनः
सुखिनोपि वयं जाता दुःखिनो वयमास्म च
अधीतिनोपि मूर्खाश्च स्वामिनः सेवका अपि
अभूम भूरिशः शंभो न क्वापि स्थैर्यमागताः
पिनाकिन्क्वापि न प्रापि सुखलेशो मनागपि
तापनेःसुतपो वह्निज्वालाप्रज्वलितैनसः
तथापि चेद्वरो देयस्तिर्यक्ष्वस्मासु धूर्जटे
येन ज्ञानेन मुक्ताः स्मोऽमुष्मात्संसारबंधनात्
ऐंद्रं पदं न वांछामो न चांद्रं नान्यदेव हि
त्वत्सान्निध्याद्विजानीमः सर्वज्ञ सकलं वयम् 4.2.79.
एतदेव परं ज्ञानं संसारोच्छित्तिकारणम्
निर्मथ्य विष्वग्वाग्जालं सारभूतमिदं परम्
यद्वाच्यं बहुभिर्ग्रंथैस्तदष्टाभिरिहाक्षरैः
याज्ञवल्क्यो मुनिवरः प्रोक्तवान्मुनिसंसदि
स्वामिनापि जगद्धात्री पुरतो मंदराचले
कृष्णद्वैपायनोप्येवं शंभो वक्ष्यति नान्यथा
वदंत्यन्येपि मुनयस्तीर्थसंन्यासकारिणः
वयमप्येवं जानीमो यत्र स्वर्गतरंगिणी
भूतं भावि भविष्यं यत्स्वर्गे मर्त्ये रसातले
अतो हिरण्यगर्भोक्तं हरिप्रोक्तं मुनीरितम् 4.2.79.
करामलकवत्सर्वमेतद्ब्रह्मांडगोलकम्
धर्मराजस्य तपसा तिर्यञ्चोपि वयं विभो