ततः प्रोवाच स ब्राध्निर्देव देवमुमापतिम्
प्रसन्नोसि यदीशान सर्वज्ञ करुणानिधे
यं न वेदा विदुः सम्यङ्न च तौ वेदपूरुषौ
श्रीकंठांडज डिंभानाममीषां मधुरब्रुवाम्
पितृभ्यां परिहीनानामितिहास कथाविदाम्
एतत्प्रसूतिसमये आमयेन प्रपीडिता
रक्षितानामनाथानां सदा मन्मुखदर्शिनाम्
इति धर्मवचः श्रुत्वा परोपकृतिनिर्मलम् 4.2.79.१
उवाच धर्मेति प्रीतः शुकशावानिदं वचः
को वरो भवता देयो धर्मेश परिचारिणाम्
इति श्रुत्वा महेशस्य वचनं ते पतत्त्रिणः
इतोपि त्र्यक्ष यत्साक्षात्तिर्यक्त्वेपि समीक्षिताः
लाभाः संतूद्यमवतां गिरीशेह परः शताः
यदेतद्दृश्यते नाथ तत्सर्वं क्षणभंगुरम्
विचित्रजन्मकोटीनां स्मृतिर्नोत्र परिस्फुरेत्
देवयोनिरपि प्राप्ता चिरमस्माभिरीशितः
आसुरी दानवी नागी नैर्ऋती चापि कैन्नरी
नरत्वे भूपतित्वं च परिप्राप्तमनेकशः 4.2.79.
वने वनौकसो जाता ग्रामेषु ग्रामवासिनः
सुखिनोपि वयं जाता दुःखिनो वयमास्म च
अधीतिनोपि मूर्खाश्च स्वामिनः सेवका अपि
अभूम भूरिशः शंभो न क्वापि स्थैर्यमागताः
पिनाकिन्क्वापि न प्रापि सुखलेशो मनागपि
तापनेःसुतपो वह्निज्वालाप्रज्वलितैनसः
तथापि चेद्वरो देयस्तिर्यक्ष्वस्मासु धूर्जटे
येन ज्ञानेन मुक्ताः स्मोऽमुष्मात्संसारबंधनात्
ऐंद्रं पदं न वांछामो न चांद्रं नान्यदेव हि
त्वत्सान्निध्याद्विजानीमः सर्वज्ञ सकलं वयम् 4.2.79.
एतदेव परं ज्ञानं संसारोच्छित्तिकारणम्
निर्मथ्य विष्वग्वाग्जालं सारभूतमिदं परम्