एको ब्राह्मणदायाद उज्जयिन्या इहागतः
स्थलीं पाशुपतीं काशीं स विलोक्य समंततः
कृतलिंगसमर्चैश्च भूतिभूषितवर्ष्मभिः
बभूवानंदितमना व्रतं जग्राह चोत्तमम्
स च शिष्यो वशिष्ठोभूत्सर्वपाशुपतोत्तमः
विभूत्याहरहः स्नाति त्रिकालं लिंगमर्चयन्
स द्वादशाब्ददेशीयो वशिष्ठो गुरुणा सह
यत्र गत्वा न शोचंति किंचित्संसारिणः क्वचित 4.2.77.
असिधारं गिरिं प्राप्य वशिष्ठस्य तपस्विनः
पश्यतां तापसानां च विमाने सार्वकामिके
यस्तु केदारमुद्दिश्य गेहादर्धपथेप्यहो
तदाश्चर्यं समालोक्य स वशिष्ठस्तपोधनः
अथ कृत्वा स कैदारीं यात्रां वाराणसीमगात्
प्रति चैत्रं सदा चैत्र्यां यावज्जीवमहं ध्रुवम्
तेन यात्राः कृताः सम्यक् षष्टिरेकाधिका मुदा
पुनर्यात्रां स वै चक्रे मधौ निकटवर्तिनि
तपोधनैस्तन्निधनं शंकमानैर्निवारितः
ततोपि न तदुत्साहभंगोभूद्दृढचेतसः 4.2.77.
इति निश्चितचेतस्के वशिष्ठे तापसे शुचौ
स्वप्रेमया स संप्रोक्तो वशिष्ठस्तापसोत्तमः
अभीष्टं च वरं मत्तः प्रार्थयस्वाविचारितम्
ततोपि स मया प्रोक्तः स्वप्नो मिथ्याऽशुचिष्मताम्
वरं ब्रूहि प्रसन्नोस्मि स्वप्नशंकां त्यज द्विज
इत्युक्तं मे समाकर्ण्य वरयामास मामिति
यदि प्रसन्नो देवेश तदा मे सानुगा इमे
देवि तस्येदमाकर्ण्य परोपकृतिशालिनः
पुनः परोपकरणात्तत्तपो द्विगुणीकृतम्
स वशिष्ठो महाप्राज्ञो दृढ पाशुपतव्रतः 4.2.77.
ततस्तत्तपसाकृष्टः कलामात्रेण तत्र हि
ततः प्रभाते संजाते सर्वेषां पश्यतामहम्