समाकर्ण्यापि यां पापोप्यपापो जायते क्षणात्
केदारं यातुकामस्य पुंसो निश्चितचेतसः
गृहाद्विनिर्गते पुंसि केदारमभिनिश्चितम्
मध्ये मार्गं प्रपन्नस्य त्रिजन्मजनितं त्वघम्
सायंकेदारकेदारकेदारेति त्रिरुच्चरन्
दृष्ट्वा केदारशिखरं पीत्वा तत्रत्यमंबु च
हरपापह्रदे स्नात्वा केदारेशं प्रपूज्य च
सकृत्प्रणम्य केदारं हरपापकृतोदकः 4.2.77.
हरपापह्रदे श्राद्धं श्रद्धया यः करिष्यति
पुरा राथंतरे कल्पे यदभूदत्र तच्छृणु
एको ब्राह्मणदायाद उज्जयिन्या इहागतः
स्थलीं पाशुपतीं काशीं स विलोक्य समंततः
कृतलिंगसमर्चैश्च भूतिभूषितवर्ष्मभिः
बभूवानंदितमना व्रतं जग्राह चोत्तमम्
स च शिष्यो वशिष्ठोभूत्सर्वपाशुपतोत्तमः
विभूत्याहरहः स्नाति त्रिकालं लिंगमर्चयन्
स द्वादशाब्ददेशीयो वशिष्ठो गुरुणा सह
यत्र गत्वा न शोचंति किंचित्संसारिणः क्वचित 4.2.77.
असिधारं गिरिं प्राप्य वशिष्ठस्य तपस्विनः
पश्यतां तापसानां च विमाने सार्वकामिके
यस्तु केदारमुद्दिश्य गेहादर्धपथेप्यहो
तदाश्चर्यं समालोक्य स वशिष्ठस्तपोधनः
अथ कृत्वा स कैदारीं यात्रां वाराणसीमगात्
प्रति चैत्रं सदा चैत्र्यां यावज्जीवमहं ध्रुवम्
तेन यात्राः कृताः सम्यक् षष्टिरेकाधिका मुदा
पुनर्यात्रां स वै चक्रे मधौ निकटवर्तिनि
तपोधनैस्तन्निधनं शंकमानैर्निवारितः
ततोपि न तदुत्साहभंगोभूद्दृढचेतसः 4.2.77.
इति निश्चितचेतस्के वशिष्ठे तापसे शुचौ
स्वप्रेमया स संप्रोक्तो वशिष्ठस्तापसोत्तमः