मध्ये दुर्गप्रविष्टौ च ममवश्याविमौ न यत्
अहो दुर्गबलं प्राज्ञाः शंसंत्येवेति हेतुतः 4.2.76.
करिणां तु सहस्रेण वराश्वानां न लक्षतः
दुर्गस्थो नाभिभूयेत विपक्षः केनचित्क्वचित्
इति दुर्गबलं शंसञ्श्येनो रोषारुणेक्षणः
अथ पारावतीदक्षा विपक्षं प्रेक्ष्य पक्षिणम्
तव दृग्विषयं प्राप्तः श्येनोय प्रबलो रिपुः
सावज्ञं वाक्यमाकर्ण्य पारावत्याः स तत्पतिः
कति देवालयेष्वेषु खगा नोपविशंति हि
कति चैव न पश्यंति नौ सुखस्थाविह प्रिये
रमस्व त्वं मया सार्धं त्यज चिंतामिमां शुभे
इत्थं पारावतवचः श्रुत्वा पारावती ततः 4.2.76.
हितवर्त्मोपदिश्यापि प्रिय प्रियचिकीर्षया
अन्येद्युरप्यथायातः श्येनो पश्यत्स दंपती
अथ मंडलगत्या स प्रासादं परितो भ्रमन्
गतेऽथ नभसि श्येने पुनः पारावतांगना
तस्या वाक्यं समाकर्ण्य पुनः कलरवोब्रवीत्
दुर्गं च स्वर्गतुल्यं मे यत्र नास्त्यरितो भयम्
प्रडीनोड्डीन संडीन कांडव्याडकपाटिकाः
यथैतास्विह कौशल्यं मयि पारावति प्रिये
सुखेन तिष्ठ का चिंता मयि जीवति ते प्रिये
अपरेद्युरपि श्येनस्तत्र भारशिलातले 4.2.76.
आयामं तत्र संस्थित्वा तत्कुलायं विलोक्य च
प्रियस्थानमिदं त्याज्यं दुष्टदृष्टिविदूषितम्
सावज्ञं स पुनः प्राह किं करिष्यत्यसौ प्रिये
इतरेद्युरपि प्राप्तः स च श्येनो महाबलः
पुनर्विलोक्य तद्वर्त्म शीघ्रं यातो यथागतम्
नाथ स्थानांतरं यावो मृत्युर्नौ निकटोत्र यत्
प्रिय यस्य सपक्षस्य गतिः सर्वत्र सिद्धिदा
सोपसर्गं निजं देशं त्यक्त्वा योन्यत्र न व्रजेत्