कंदुकेश्वर भक्तानां मानवानां निरेनसाम्
मृडानी तस्य लिंगस्य पूजां कुर्यात्सदैव हि 4.2.65.
कंदुकेशं महालिंगं काश्यां यैर्न समर्चितम्
द्रष्टव्यं च प्रयत्नेन तल्लिंगं कंदुकेश्वरम्
कंदुकेश्वर नामापि श्रुत्वा वृजिनसंततिः
यद्वृत्तांतमभूद्विप्र परमाश्चर्यकृद्ध्रुवम्
दंडखाते महातीर्थे देवर्षिपितृतृप्तिदे
दैत्यो दुंदुभिनिर्ह्रादो दुष्टः प्रह्लादमातुलः
किं बलाश्च किमाहाराः किमाधारा हि देवताः
अवश्यमग्रजन्मानो हेतवोत्र विचारतः
यतः क्रतुभुजो देवाः क्रतवो वेदसंभवाः
निश्चितं ब्राह्मणाधाराः सर्वे वेदाः सवासवाः 4.2.65.
ब्राह्मणा यदि नष्टाः स्युर्वेदा नष्टास्ततः स्वयम्
यज्ञेषु नाशं गच्छत्सु हृताहारास्ततः सुराः
अहमेव भविष्यामि मान्यस्त्रिजगतीपतिः
निर्वेक्ष्यामि सुखान्येव राज्ये निहतकंटके
द्विजाः क्व संति भूयांसो ब्रह्मतेजोतिबृंहिताः
भूयसां ब्राह्मणानां तु स्थानं वाराणसी भवेत्
यत्रयत्र हि तीर्थेषु यत्रयत्राश्रमेषु च
इति दुंदुभिनिर्ह्रादो मतिं कृत्वा कुलोचिताम्
यथा कोपि न वेत्त्येव तथाच्छन्नोऽभवत्पुनः 4.2.65.
अदृश्यरूपी मायावी देवानामप्यगोचरः
प्रवेशमुटजानां च निर्गमं च विलोकयन्
निःशब्दमेव नयति नत्यजेदपि कीकसम्
एकदा शिवरात्रौ तु भक्तस्त्वेको निजोटजे
स च दुंदुभिनिर्ह्राद दैत्येंद्रो बलदर्पितः
तं भक्तं ध्यानमापन्नं दृढचित्तं शिवेक्षणे
अथ सर्वगतः शंभुर्ज्ञात्वा तस्याशयं हरः
यावदादित्सति व्याघ्रस्तावदाविरभूद्धरः
रुद्रमायांतमालोक्य तद्भक्तार्चित लिंगतः