प्रोवाच च प्रसन्नात्मा धन्या यूयं द्विजर्षभाः
जाने सत्त्वमया जाताः क्षेत्रस्यास्य निषेवणात्
वाराणस्यास्तु ये भक्तास्ते भक्ता मम निश्चितम्
यैश्च काशीस्थितो जंतुरल्पकोपि विरोधितः
वाराणस्याः स्तुतिमपि यो निशम्यानुमोदते
निवसंति हि ये मर्त्या अस्मिन्नानंदकानने
निवसंति मम क्षेत्रे मम भक्तिं प्रकुर्वते
निवसंति मम क्षेत्रे मम भक्तिं न कुर्वते
काशी निर्वाणनगरी येषां चित्ते प्रकाशते
मोक्षलक्ष्मीरियं काशी न येभ्यः परिरोचते 4.2.64.
काथीं संकाक्षमाणानां पुरुषार्थचतुष्टयम्
आनंदकानने ह्यत्र ज्वलद्दावानलोस्म्यहम्
वस्तव्यं सततं काश्यां यष्टव्योहं प्रयत्नतः ।। जेतव्यौ कलिकालौ च रंतव्या मुक्तिरंगना
प्राप्यापि काशीं दुर्बुद्धिर्यो न मां परिसेवते
धन्या मद्भक्तिलक्ष्माणो ब्राह्मणाः काशिवासिनः
दातव्यो वो वरः कोत्र व्रियतां मे यथारुचि
इति पीत्वा महेशानमुखक्षीराब्धिजां सुधाम्
ब्राह्मणा ऊचुः उमापते महेशान सर्वज्ञ वर एष नः
वचनाद्ब्राह्मणानां तु शापो मा प्रभवत्विह
तव पादाबुंजद्वंद्वे निर्द्वंद्वा भक्तिरस्तु नः 4.2.64.
किमन्येन वरेणेश देय एष वरो हि नः
तव प्रतिनिधी कृत्यास्माभिस्त्वद्भक्तिभावितैः
श्रुत्वेति तेषां वाक्यानि तथास्त्विति पिनाकिना
पुनः प्रोवाच देवेशो निशामयत भो द्विजाः
सेव्योत्तरवहा नित्यं लिंगमर्च्यं प्रयत्नतः
इदमेव रहस्यं च कथितं क्षेत्रवासिनाम्
मनसापि न कर्तव्यमेनोत्र विजिगीषुणा
अन्यत्र यत्कृतं पापं तत्काश्यां परिणश्यति
अंतर्गेहे कृतं पापं पैशाच्यनरकावहम्
न कल्पकोटिभिः काश्यां कृतं कर्म प्रमृज्यते 4.2.64.७०. योनिं प्राप्यापि पैशाचीं वर्षाणामयुतत्रयम्