श्रुत्वा स्कंद न तृप्तोस्मि तव वक्त्रेरितां कथाम्
इदानीं श्रोतुमिच्छामि देवदेवसमागमम्
विष्णुमायाप्रपंचं च किमाह गरुडध्वजम्
ब्रह्मणेशः कथं दृष्टस्त्रपाकुलित चक्षुषा
योगिनीभिः किमाख्यायि गणाह्रीणाः किमब्रुवन्
इमं प्रश्नं निशम्यैशिर्मुनेः कलशजन्मनः
अशेषविघ्नशमनीं महाश्रेयोभिवर्धिनीम्
अथ देवोऽसुररिपुः श्रुत्वा शंभुसमागमम्
आयानं शंसते शंभोरुपवाराणसिप्रियम्
विवस्वता समेतश्च तैर्गणैः परितो वृतः 4.2.62.
अथनेत्रातिथीकृत्य देवदेवं वृषध्वजम्
पितामहोपि स्थविरो भृशं नम्रशिरोधरः
स्वस्त्यभ्युदितपाणिश्च रुद्रसूक्तैरमंत्रयत्
मौलिं पादाब्जयोः कृत्वा गणेशः सत्वरो नतः
अभ्युपावेशयच्चापि परिष्वज्य निजासने
योगिन्योपि प्रणम्येशं चक्रुर्मंगलगायनम्
खंडेंदुशेखरश्चाथ उपसिंहासनं हरिम्
ब्रह्माणं दक्षिणे भागे परिविश्राणितासनम्
मौलिचालनमात्रेण योगिन्योपि प्रसादिताः
अथ शंभुं शतधृतिः प्रबद्धकरसंपुटः 4.2.62.
वाराणसीं समासाद्य यदहं नागतः पुनः
प्रसंगतोपि कः काशीं प्राप्य चंद्रविभूषण
स्वरूपतो ब्राह्मणत्वादपाकर्तुं न शक्यते
विभोरपि समाज्ञेयं धर्मवर्त्मानुसारिणि
कस्तादृशि महीजानौ पुण्यवर्त्मन्यतंद्रिते
निशम्येति वचस्तुष्टः श्रीकंठोति विशुद्धधीः
वाजिमेधाध्वराणां च ततोपि दशकं कृतम्
ततोपि विहितं ब्रह्मन्भवता परमं हितम्
येनैकमपि मे लिंगं स्थापितं यत्र कुत्रचित्
अपराधसहस्रेपि ब्राह्मणं योपराध्नुयात् 4.2.62.