यां श्रुत्वा श्रद्धया धीमान्पापेभ्यो मुच्यते क्षणात्
आगत्य मंदरादद्रेरुपेंद्रश्चंद्रशेखरम्
दिवो दासं महीपालं समुच्चाट्य स्वमायया
महिमानं परं काश्यां विचार्य सुविचार्य च
उवाच च प्रसन्नात्मा पुंडरीकविलोचनः
क्व क्षीरनीरधौ संति तावंतो निर्मला गुणाः
श्वेतद्वीपेपि सामग्री क्व गुणानां गरीयसी
मुदे कौमोदकी स्पर्शस्तथा न मम जायते
न क्षीरनीरधिजया सुखं मे श्लिष्टगात्रया 4.2.60.
इत्थं पंचनदे तीर्थे क्षीरनीरधिजाधवः
आनंदकाननभवं दिवोदास क्षमापतेः
सुखोपविष्टः संहृष्टः सुदृष्टिर्विष्टरश्रवाः
स ऋषिस्तं समभ्येत्य पुंडरीकाक्षमच्युतम्
शंखपद्मगदाचक्र चंचत्करचतुष्टयम्
सुनीलेंदीवररुचिं सुस्निग्ध मधुराकृतिम्
दाडिमीबीजदशनं किरीटद्योतितांबरम्
दिव्यर्षिभिर्नारदाद्यैः परिगीतमहोदयम्
धृतशार्ङ्गधनुर्दंडं दंडिताखिलदानवम्
कैवल्यं यत्परं ब्रह्म निराकारमगोचरम् 4.2.60.
वेदाविदुर्यदाकारं नैवोपनिषदोदितम्
प्रणनाम मुदायुक्तः क्षितिविन्यस्तमस्तकः
तुष्टाव परया भक्त्या मौलिबद्धकरांजलिः
तत्र पंचनदाभ्याशे मार्कंडेयादि सेविते
सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात्
नमामि ते पदद्वंद्वं सर्वद्वंद्वनिवारकम्
यं स्तोतुं नाधिगच्छंति वाचो वाचस्पतेरपि
अपि यो भगवानीशो मनःप्राचामगोचरः
यं वाचो न विशंतीशं मनतीह मनो न यम्
यस्य निःश्वसितं वेदाः स षडंगपदक्रमाः 4.2.60.
अतंद्रितमनोबुद्धींद्रिया यं सनकादयः