उवाच च प्रसन्नात्मा शुचे शुचिरसि ध्रुवम्
वह्निस्वरूपा ललना नवनीत समः पुमान्
स्निह्येदुद्धृतसारोपि वह्नेः संस्पर्शमाप्य वै
अतः शुचे न भेतव्यं त्वया शुचि मनोगते
स्खलनान्न तथा हानिरकामात्तपसो मुनेः 4.2.59.
कोपात्तपः क्षयं याति संचितं यत्सुकृच्छ्रतः
अमर्षे कर्षति मनो मनोभू संभवः कुतः
ज्वलतो रोषदावाग्नेः क्व वा शांतितरोः स्थितिः
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन प्रतीपः प्रतिघातुकः
इदानीं शृणु कल्याणि कर्तव्यं यत्त्वया शुचे
एतस्मिन्रक्षिते वीर्ये परिस्कन्ने त्वदीक्षणात्
इत्युक्ता तेन मुनिना पुनर्जातेव साप्सराः
अथ कालेन दिव्यस्त्री कन्यारत्नमजीजनत्
तस्यैव वेदशिरस आश्रमे तां निधाय सा 4.2.59.
तां च वेदशिराः कन्यां स्नेहेन समवर्धयत्
मुनिर्नाम ददौ तस्यै धूतपापेति चार्थवत्
सर्वलक्षणशोभाढ्यां सर्वावयव सुंदरीम्
दिनेदिने वर्धमानां तां पश्यन्मुमुदे भृशम्
अथाष्टवार्षिकीं दृष्ट्वा तां कन्यां स मुनीश्वरः
कस्मै दद्यावराय त्वां त्वमेवाख्याहि तं वरम्
अतिस्नेहार्द्रचित्तस्य जनेतुश्चेति भाषितम्
तदा तस्मै प्रयच्छ त्वं यमहं कथयामि ते
तुभ्यं च रोचते तात शृणोत्ववहितो भवान् ४९ . कदाचिद्यो न नश्येत यः सदैवानुवर्तते ।। 4.2.59.
इहामुत्रापि यो रक्षेन्महापदुदयाद्ध्रुवम्
दिनेदिने च सौभाग्यं वर्धते यस्य सन्निधौ
यन्नामग्रहणादेव केपि वाधां न कुर्वते
एवमाद्या गुणा यस्य वरस्य वरचेष्टितम्
एतच्छ्रुत्वापि ता तस्या भृशं मुदमवाप ह
ध्रुवा हि धूतपापासौ यस्या ईदृग्विधा मतिः
अथवा स कथं लभ्यो विना पुण्यभरोदयम्