तीर्थं लक्ष्मीनृसिंहाख्यं गोपिगोविंद दक्षिणे
तदग्रे शेषतीर्थं च शेषमाधवसन्निधौ
शंखमाधवतीर्थं च तदवाच्यां सुनिर्मलम् 4.2.58.
तदग्रे च हयग्रीवं तीर्थं परमपावनम्
पिंडं च तत्र निर्वाप्य हयग्रीवस्य सन्निधौ हायग्रीवीं श्रियं प्राप्य समुच्येत सपूर्वजः
भूमौ तिलांतरायां यत्तत्र तीर्थान्यनेशः
उद्दिष्टानां तु तीर्थानामेतेषां कलशोद्भव इदानीं प्रस्तुतं विप्र शृणु वक्ष्यामि तेग्रतः
तस्यां मूर्तौ समावेश्य कैशव्यामथ केशवः
क्व निर्गतं च हरिणा प्राप्य काशीं षडानन
ब्रुवे तत्कारणमिति क्षणमात्रं निशामय
संप्राप्य पुण्यसंभारैः प्राज्ञो वाराणसीं पुरीम्
अतः प्रतिकृतिः स्वीया तत्र काश्यां मुरारिणा 4.2.58.
किंचित्काश्या उदीच्यां च गत्वा देवेन चक्रिणा
ततस्तु सौगतं रूपं शिश्राय श्रीपतिः स्वयम्
श्रीः परिव्राजिका जाता नितरां सुभगाकृतिः
विश्वयोनिं जगद्धात्रीं न्यस्तहस्ताग्रपुस्तकाम्
अत्यद्भुत महाप्राज्ञो निःस्पृहः सर्ववस्तुषु
अपृच्छत्परमं धर्मं संसारविनिमोचकम्
धर्मार्थशास्त्रकुशलं ज्ञानविज्ञानशालिनम्
स्तंभनोच्चाटनाकृष्टि वशीकर्मादिकोविदम्
पीततद्गीतपीयूष मृगपूगैरुपासितम्
वृक्षैरपि पतत्पुष्पच्छलैःकृतसमर्चनम् 4.2.58.
शिष्यं विनयकीर्तिं तं महाविनयभूषणम्
अनादिसिद्धः संसारः कर्तृकर्मविवर्जितः
ब्रह्मादिस्तंबपर्यंतं यावद्देहनिबंधनम्
यद्ब्रह्मविष्णुरुद्राद्यास्तथाख्या देहिनामिमाः
देहो यथा स्मदादीनां स्वकालेन विलीयते
विचार्यमाणे देहेस्मिन्नकिंचिदधिकं क्वचित्
निजाहारपरीमाणं प्राप्य सर्वोपि देहभृत्
यथा वितृषिताः स्याम पीत्वा पेयं मुदा वयम्