यथातत्त्ववती ते धीर्न तथान्यस्य मे मतिः
दृष्ट्वा त्वां तु महाप्राज्ञं शांतं दांतं तपोनिधिम्
शासितेयं मया पृथ्वी न तथान्यैस्तु पार्थिवैः
निजौरसेभ्योप्यधिकं रात्रिंदिवमतंद्रितम् 4.2.56.
द्विजपादार्चनात्किंचित्सुकृतं वेद्मि नापरम्
निर्विस्ममिव मे चेतः सांप्रतं सर्वकर्मसु
एकांते तत्तु पृष्टेन वक्तव्यं सुधिया सदा
अमात्येनाप्यपृष्टेन न वक्तव्यं नृपाग्रतः
पृष्टश्चेत्कथयामीह मा तत्र कुरु संशयम्
शृणु राजन्महाबुद्धे नायथार्थं ब्रवीम्यहम्
पुण्येन यशसा बुद्ध्या संपन्नोस्ति भवान्यथा
सुधिया त्वां गुरुं मन्ये प्रसादेन सुधाकरम्
प्रभंजनो बलेनासि श्रीदोसि श्रीसमर्पणैः
दुष्टपाशयिता पाशी यमो नियमनेऽसताम् 4.2.56.
मर्यादया भवानब्धिर्महत्त्वे हिमवानसि
संतापहर्तांबुदवत्पवित्रो गांगनामवत्
रुद्रः संहाररूपेण पालनेन चतुर्भुजः
त्वत्पाणिपद्मे कमला त्वत्क्रोधेस्ति हलाहलः
तत्किं यत्त्वयि भूजानौ सर्वदेवमयो ह्यसि
आरभ्याद्य दिनाद्भूप ब्राह्मणोऽष्टादशेहनि
तस्य वाक्यं त्वया राजन्कर्तव्यमविचारितम्
इत्युक्त्वा पृच्छ्य राजानं लब्धानुज्ञो द्विजोत्तमः
इत्थं विघ्नजिता सर्वा पुरी स्वात्मवशीकृता
कृतकृत्यमिवात्मानं ततो मत्वा स विघ्नजित् 4.2.56.
यदा स न दिवोदासः प्रागासीत्कुंभसंभव
दिवोदासे नरपतौ विष्णुनोच्चाटिते सति
स्वयमागत्य देवेन मंदरात्सुंदरां पुरीम्
कथं च बहुधात्मानं स चकार विनायकः
केनकेन स वै नाम्ना काशिपुर्यां व्यवस्थितः
इत्युदीरितमाकर्ण्य कुंभयोनेः षडाननः