मैनाकस्तनयोऽस्माकं प्रविष्टः सागरे भयात् किं कृत्यमधुनाऽस्माकं कथं श्रेयो भविष्यति
इतः शापभयं तीव्रमितो दुःखं च पुत्रजम् 7.3.3.
स एवं निश्चयं कृत्वा नंदिवर्धनमुक्तवान्
तत्रास्ति विवरो रौद्रस्तं प्रपूरय सत्वरम्
पालाशैः खादिरैराढ्यो धवैः शाल्मलिभिस्तथा
सुनिष्ठुरैर्नृपशुभिर्भिल्लैश्च विविधैरपि नार्होऽहं पर्वतश्रेष्ठ तत्र गंतुं कथंचन
अथोवाच वसिष्ठस्तं संत्रस्तं नंदिवर्द्धनम्
तव मूर्ध्नि सदा वासो मम तत्र भविष्यति
वृक्षाश्च विविधाकाराः पत्रपुष्पफलान्विताः
अहमेवानयिष्यामि तवार्थे च महेश्वरम्
अर्बुदं नागमासाद्य वाक्यमेतदुवाच ह
तत्र यावोऽद्य भद्रं ते वयस्य विनयान्वित 7.3.3.
तत्रैव च वसिष्यामि त्वया सार्द्धमसंशयम्
किं त्वहं प्रणयाद्भ्रातर्वक्ष्यामि यद्वचः शृषु
मन्नाम्ना ख्यातिमायातु नान्यत्किंचिद्वृणोम्यहम् प्रणम्य पितरौ चैव प्रतस्थे मुनिना सह
दिव्यैर्वृक्षैः शुभैः पूर्णैर्नदीनिर्झरसंकुलैः
मुक्तोऽर्बुदेन तत्रैव विवरे मुनिवाक्यतः
विमुक्तो विवरे तस्मिन्नर्बुदेन महात्मना
ब्रवीच्चार्बुदं नागं वरं वरय सुव्रत
अवश्यं यदि दातव्यं तच्छृणुष्व द्विजोत्तम
यच्चैतच्छिखरे ह्यस्मिन्निर्झरं निर्मलोदकम्
अत्रैवाहं वसिष्यामि मित्रस्नेहात्सदा मुने 7.3.3.
अपि वंध्या च या नारी स्नानमात्रं समाचरेत्
सापि पुत्रमवाप्नोति सर्वलक्षणलक्षितम्
नभसः शुक्लपंचम्यां फलैः पूजां करोति च
येऽत्र स्नानं करिष्यंति ह्यस्मिंस्तीर्थे च भक्तितः
श्राद्धं चात्र करिष्यंति पंचम्यां ये समाहिताः
नंदिवर्द्धनमभ्येत्य वाक्यमेतदुवाच ह
वरं च व्रियतां वत्स परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ
सांनिध्यं जायतामत्र अवश्यं तव सर्वदा