कुष्ठरोगमवाप्योच्चैस्त्यक्त्वा दारान्गृहं वसु
करवीरैर्जपाभिश्च गंधकैः किंशुकैः शुभैः
विचित्ररचनैर्माल्यैः पाटलाचंपकोद्भवैः
देवमोहनधूपैश्च बह्वामोदततांबरैः
अर्घदानैश्च विधिवत्सौरेः स्तोत्रजपैरपि
उवाच च वरं ब्रूहि विमलामलचेष्टित 4.2.51.
आकर्ण्य विमलश्चेत्थमालापं रश्मिमालिनः ।। प्रणतो दंडवद्भूमौ संप्रहष्टतनूरुहः
शनैर्विज्ञापयांचक्र एकचक्ररथं रविम्
यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम
अन्येपि रोगा मा संतु मास्तु तेषां दरिद्रता
श्रीसूर्य उवाच तथास्त्विति महाप्राज्ञ शृण्वन्यं वरमुत्तमम्
अस्याः सान्निध्यमत्राहं न त्यक्ष्यामि कदाचन
विमलादित्य इत्याख्या भक्तानां वरदा सदा
इति दत्त्वा वरान्सूर्यस्तत्रैवांतरधीयत
इत्थं स विमलादित्यो वाराणस्यां शुभप्रदः
यश्चैतां विमलादित्यकथां वै शृणुयान्नरः 4.2.51.
यमेशं च यमादित्यं यमेन स्थापितं नमन् 4.2.51.
श्रुत्वाध्यायानिमान्पुण्यान्द्वादशादित्यसूचकान्
स्कंद उवाच गभस्तिमालिनिगते काशीं त्रैलोक्यमोहिनीम्
नाद्याप्यायांति योगिन्यो नाद्याप्यायाति तिग्मगुः
किमत्र चित्रं यत्काशी मदीयमपिमानसम्
अधाक्षिपमहं कामं त्रिजगज्जित्त्वरंदृशा
काशीप्रवृत्तिमन्वेष्टुं कं वा प्रहिणुयामितः
इत्याहूय विधातारं बहुमानपुरःसरम्
योगिन्यः प्रेषिताः पूर्वं प्रेषितोथ सहस्रगुः
सा समुत्सुकयेत्काशी लोकेश मम मानसम्
मंदरेत्र रतिर्मे न भृशं सुंदरकंदरे
ना बाधिष्ट तथा मां स तापो हालाहलोद्भवः 4.2.52.
शीतरश्मिः शिरःस्थोपि वर्षन्पीयूषसीकरैः
विधे विधेहि मे कार्यमार्य धुर्य महामते