ततस्तपश्चरिष्यामि लोकद्वयमहत्त्वदम्
धिग्जरांप्राणिनामत्र यया सर्वो विरज्यति
वरं मरणमेवास्तु मा जरास्त्वतिशोच्यकृत्
कांक्षंति दीर्घतपसे चिरमायुर्जितेंद्रियाः
वृद्धस्यवार्धकं ब्रध्नस्तत्क्षणादपहृत्य वै
एवं स वृद्धहारीतो वाराणस्यां महामुनिः 4.2.51.
वृद्धेनाराधितो यस्माद्धारीतेन तपस्विना
वृद्धादित्यं समाराध्य वाराणस्यां घटोद्भव
वृद्धादित्यं नमस्कृत्य वाराणस्या रवौ नरः
यथा तु केशवं प्राप्य सविता ज्ञानमाप्तवान्
व्योम्नि संचरमाणेन सप्ताश्वेनादिकेशवः
कौतुकादिव उत्तीर्य हरे रविरुपाविशत्
प्रतीक्षमाणोवसरं किंचित्प्रष्टुमना हरिम्
स्वागतं ते हरिः प्राह बहुमानपुरःसरम्
अथावसरमालोक्य लोकचक्षुरधोक्षजम्
तवापि पूज्यः कोप्यस्ति जगत्पूज्यात्र माधव ।। 4.2.51.
त्वत्तश्चाविर्भवेदेतत्त्वयि सर्वं प्रलीयते
इत्याश्चर्यं समालोक्य प्राप्तोस्म्यत्र तवांतिकम्
इति श्रुत्वा हृषीकेशः सहस्रांशोरुदीरितम्
एक एव हि पूज्योत्र सर्वकारणकारणम्
अत्र त्रिलोचनादन्यं समर्चयतियोल्पधीः
एको मृत्युंजयः पूज्यो जन्ममृत्युजराहरः
कालकालं समाराध्य भृंगी कालं जिगायवै
विजिग्ये त्रिपुरं यस्तु हेलयैकेषु मोक्षणात्
त्रिजगज्जयिनो हेतोस्त्र्यक्षस्याराधनं परम्
यस्याक्षिपक्ष्मसंकोचाज्जगत्संकोचमेत्यदः 4.2.51.
शंभोर्लिंगं समभ्यर्च्य पुरुषार्थचतुष्टयम्
समर्च्य शांभवं लिंगमपिजन्मशतार्जितम्
किंकिं न संभवेदत्र शिवलिंगसमर्चनात्
त्रैलोक्यैश्वर्यसंपत्तिर्मया प्राप्ता सहस्रगो