यः कुर्यात्प्रातरुत्थाय नमस्कारं दिनेदिने
अरुणादित्यमाहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः
स्कंद उवाच यस्य श्रवणमात्रेण नरो नो दुष्कृतं भजेत्
पुरात्र वृद्धहारीतो वाराणस्यां महातपाः
मूर्तिं संस्थाप्य शुभदां भास्वतः शुभलक्षणाम्
तुष्टस्तस्मै वरं प्रादाद्ब्रध्नो वृद्धतपस्विने 4.2.51.
सोथ प्रसन्नाद्द्युमणेरवृणीत वरं मुनिः
तपःकरण सामर्थ्यं स्थविरस्य न मे यतः
तप एव परो धर्मस्तप एव परं वसु
ऋतेन तपसः क्वापि लभ्या ऐश्वर्यसंपदः
ततस्तपश्चरिष्यामि लोकद्वयमहत्त्वदम्
धिग्जरांप्राणिनामत्र यया सर्वो विरज्यति
वरं मरणमेवास्तु मा जरास्त्वतिशोच्यकृत्
कांक्षंति दीर्घतपसे चिरमायुर्जितेंद्रियाः
वृद्धस्यवार्धकं ब्रध्नस्तत्क्षणादपहृत्य वै
एवं स वृद्धहारीतो वाराणस्यां महामुनिः 4.2.51.
वृद्धेनाराधितो यस्माद्धारीतेन तपस्विना
वृद्धादित्यं समाराध्य वाराणस्यां घटोद्भव
वृद्धादित्यं नमस्कृत्य वाराणस्या रवौ नरः
यथा तु केशवं प्राप्य सविता ज्ञानमाप्तवान्
व्योम्नि संचरमाणेन सप्ताश्वेनादिकेशवः
कौतुकादिव उत्तीर्य हरे रविरुपाविशत्
प्रतीक्षमाणोवसरं किंचित्प्रष्टुमना हरिम्
स्वागतं ते हरिः प्राह बहुमानपुरःसरम्
अथावसरमालोक्य लोकचक्षुरधोक्षजम्
तवापि पूज्यः कोप्यस्ति जगत्पूज्यात्र माधव ।। 4.2.51.
त्वत्तश्चाविर्भवेदेतत्त्वयि सर्वं प्रलीयते
इत्याश्चर्यं समालोक्य प्राप्तोस्म्यत्र तवांतिकम्
इति श्रुत्वा हृषीकेशः सहस्रांशोरुदीरितम्
एक एव हि पूज्योत्र सर्वकारणकारणम्