अथ तेषु प्रणष्टेषु बुद्ध्या विज्ञाय पक्षिराट्
शस्त्रास्त्रोद्यतपाणींस्तान्सुरानाधूय सर्वशः
मनःपवनवेगेन भ्रममाणं महारयम्
उपोपविश्य पक्षींद्रस्तस्य यंत्रस्य निर्भयः
स्प्रष्टुं न लभ्यते चैतद्वात्या न प्रभवेदिह
न बलं प्रभवेदत्र न किंचिदपि पौरुषम्
यदि मे शंकरे भक्तिर्निर्द्वंद्वातीव निश्चला
यद्यहं मातृभक्तोस्मि स्वामिनः शंकरादपि
आत्मार्थं नोद्यमश्चायं हृत्स्थो वेत्तीति विश्वगः
जरितौ पितरौ यस्य बालापत्यश्च यः पुमान् 4.1.50.
ततः कैटभजित्प्राह वैनतेयं मुदान्वितः 4.1.50.
इत्युक्त्वा सहितो मात्रा वैनतेयो विनिर्ययौ 4.1.50.
विश्वेशानुगृहीतानां विच्छिन्नाखिलकर्मणाम् 4.1.50.
काश्यां प्रसन्नौ संजातौ देवौ शंकरभास्करौ 4.1.50.
तस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते नरश्चिंतितमाप्नोति नीरोगो जायते क्षणात् ।। 4.1.50.
नरः श्रुत्वैतदाख्यानं खखोल्कादित्यसंभवम्
श्रीगणेशाय नमः अगस्तिरुवाच पार्वती हृदयानंद सर्वज्ञांगभव प्रभो
दक्ष प्रजापतेः पुत्री कश्यपस्य परिग्रहः
तदप्यहं समाख्यामि निशामय महामते
कद्रूरजीजनत्पुत्राञ्शतं कश्यपतः पुरा
कौशिको राज्यमाप्यापि श्रेष्ठत्वात्पक्षिणां मुने
क्रूराक्षोयं दिवांधोयं सदा वक्रनखस्त्वसौ
इत्थं तस्य गुणग्रामान्विकथ्य बहुशः खगाः
कौशिकेथ तथावृत्ते पुत्रवीक्षणलालसा
पूर्णे वर्षसहस्रे तु प्रस्फोट्य घटसंभव
तावत्सर्वाणि गात्राणि तस्यातिमहसः शिशोः 4.2.51.
अंडान्निर्गतमात्रेण क्रोधारुणमुखश्रिया
जनयित्रि त्वया दृष्ट्वा काद्रवेयान्स्वलीलया
तदनिष्पन्न सर्वांगः शपामि त्वा विहंगमे
वेपमानाथ तच्छापादिदं प्रोवाच पक्षिणी