उक्ता विनतयैवैषा तापोपहतलोचना
कद्रु त्वया जितं भद्रे यत उच्चैःश्रवा हयः
विधिर्बलीयान्भुजगि चित्रं जयपराजये
विनताविनताधारा वदंतीति यथागतम्
कदाचिद्विनतादर्शि सुपर्णनाश्रुलोचना
सुपर्ण उवाच प्रातःप्रातरहो मातः क्व यासि त्वं दिनेदिने
कुतो निःश्वसिसि प्रोच्चैरश्रुपूर्ण विलोचना
ब्रूहि मातर्झटित्यद्य कुतो दूनासि पत्त्रिणि
अश्रुनिर्माणकरणे कारणं किं तपस्विनि
धिक्तांश्च पुत्रान्यन्माता तेषु जीवत्सु दुःखभाक् 4.1.50.
इत्यूर्जस्वलमाकर्ण्य वचः सूनोर्गरुत्मतः
अहं दास्यस्मि रे बाल कद्र्वाश्च क्रूरचेतसः
कदाचिन्मंदरं यामि कदाचिन्मलयाचलम्
यत्रयत्र नयेयुस्ते काद्रवेयाः सुदुर्मदाः
गरुड उवाच दासीत्वकारणं मातः किं ते जातं सुलक्षणे
विनतोवाच गरुडं पुरावृत्तमशेषतः
श्रुत्वेति गरुडः प्राह मातरं सत्वरं व्रज
यद्दुर्लभं हि भवतां यत्रात्यंतरुचिश्च वः
तथाकरोच्च विनता तेपि श्रुत्वा तदीरितम्
मातृशापविमोक्षाय यदि दास्यति नः सुधाम् 4.1.50.
इत्योंकृत्य समापृच्छ्य कद्रूं द्रुतगतिः खगी
नागांतकस्ततः प्राह मातरं चिंतयातुराम्
विनता प्राह तं पुत्रं संप्रहृष्टतनूरुहा
संति तत्रापि बहुशो निषादा मत्स्यघातिनः
परप्राणैर्निजप्राणान्ये पुष्णंतीह दुर्धियः
बहुहिंसाकृतां हिंसा भवेत्स्वर्गस्य साधनम्
निषादेष्वपि चेद्विप्रः कश्चिद्भवति पुत्रक
अभक्ष्यो यस्त्वया प्रोक्तस्तच्चिह्नं किं चनात्थ मे
यज्ञसूत्रं गले यस्य सोत्तरीयं सुनिर्मलम्
सपवित्रौ करौ यस्य यन्नीवी कुशगर्भिणी 4.1.50.