अथ तां विनतामाह कद्रूः कुटिलमानसा
तस्यास्तु सा भवेद्दासी पराजीयेत या यया
इत्यन्योन्यं पणीकृत्य सर्पिण्यपि पतत्त्रिणी
कदागंतव्यमिति च चक्राते ते गमावधिम्
विनतायां गतायां तु कद्रूराहूय चांगजान्
तुरंगमुच्चैःश्रवसं प्रोद्भूतं क्षीरनीरधेः
कार्यकारणरूपस्य सादृश्यमधिगच्छति
तस्य वालधिमध्यास्य कृष्णकुंतलतां गताः
इति श्रुत्वा वचो मातुः काद्रवेयाः परस्परम्
प्राप्ताः प्रहृष्टा मृष्टान्नं दास्यत्यद्य प्रसूरिति ।। 4.1.50.
मृष्टं तिष्ठतु तद्दूरं विषादप्यधिकं कटु
वयं न यामो यद्भाव्यं तदस्माकं भवत्विह
अकर्णाः कूरहृदयाः पितरौ व्रीडयंति ते
पित्रोर्गिरं निराकृत्य ये तिष्ठेयुः सुदुर्मदाः
तेषां वचनमाकर्ण्य नयाम इति सोरगी
तार्क्ष्यस्य भक्ष्या भवत यूयं मद्वाक्यलंघनात्
इति शापानलाद्भीतैः कैश्चित्पातालमाश्रितम्
ते पुच्छमौच्चैःश्रवसमधिगम्य महाधियः
तत्क्ष्वेडानल धूमौघैः फूत्कारभरनिःसृतैः
विनतापृष्ठमारुह्य कद्रूः स्नेहवशात्ततः 4.1.50.
तिग्मरश्मिप्रभावेण व्याकुलीभूतमानसा
उष्णगोरुष्णगोभिर्मे ताप्यते नितरां तनुः
स्वरूपेण पतंगी त्वं पतंगोसौ सहस्रगुः
वियत्सरसि हंसोयं भवती हंसगामिनी
खगीमुद्गीयमानां खे पुनरूचे बिलेशया
विनते विनतां मां त्वं किं नावसि पतत्त्रिणी
यावज्जीवमहं भूयां त्वत्पादोदकपायिनी
मूर्च्छां गतवती पक्षपुटौ धृत्वा बिडोरगी
खखोल्केति यदुक्ता गीः कद्र्वा संभ्रातचेतसा
मनागतिग्मतां प्राप्ते खे प्रयाति विवस्वति 4.1.50.