अन्यश्च मे वरो दत्तो विश्वेशेन पतिव्रते
प्राग्रवे त्वां समाराध्य यो मां द्रक्ष्यति मानवः
अतो धर्माप्रिये नित्यं प्राप्य विश्वेश्वराद्वरम्
ये मामत्र भजिष्यंति मानवाः श्रद्धयान्विताः
भवतीं मत्समीपस्थां युधिष्ठिरपतिव्रताम् 4.1.49.
येर्चयिष्यंति भावेन पुरुषा वास्त्रियोपि वा
न व्याधिजं भयं क्वापि न क्षुत्तृड्दोषसंभवम्
आदित्यस्य कथामेतां द्रौपद्याराधितस्य वै
स्कंद उव।च द्रौपदादित्यमाहात्म्यं संक्षेपात्कथितं मया -
पुरा पंचनदे तीर्थे त्रिषुलोकेषु विश्रुते
प्रतिष्ठाप्य महालिंगं गभस्तीश्वर संज्ञितम्
दिव्यवर्षसहस्रं तु शतेन गुणितं मुने
स्वरूपतस्तु तपनस्त्रिलोकीतापनक्षमः
मयूखैस्तत्र सवितुस्त्रैलोक्यदहनक्षमैः 4.1.49.
वैमानिकैर्विष्णुपदे तत्यजे च गतागतम्
मयूखा एव दृश्यंते तिर्यगूर्ध्वमधोपि च
तस्यवै महसां राशेस्तपोराशेस्तपोर्चिषाम्
सूर्य आत्मास्य जगतो वेदेषु परिपठ्यते
जगच्चक्षुरसौ सूर्यो जगदात्मैष भास्करः
तमोंधकूपपतितमुद्यन्नेष दिनेदिने
उदितेऽत्रोदिमो नित्यमस्तं यात्यस्तमाप्नुमः
इति व्याकुलितं विश्वं पश्यन्विश्वेश्वरः स्वयम्
मयूखमालिनं शंभुरालोक्याति सुनिश्चलम्
उवाच च प्रसन्नात्मा श्रीकंठः प्रणतार्तिहृत् 4.1.49.
निरुद्धेंद्रियवृत्तित्वाद्ब्रध्नो ध्यानसमाधिना
काष्ठीभूतं तु तं ज्ञात्वा शिवः पस्पर्श पाणिना
तत उन्मीलयांचक्रे लोचने विश्वलोचनः
परिव्यपेतसंतापस्तपनः स्पर्शनाद्विभोः
मित्रो नेत्रातिथीकृत्य त्र्यक्षं प्रत्यक्षमग्रतः
भूतनाथ भवभीतिहारक त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद