तासां स्खलितमालोक्य तिष्ठंतीनां पुरो मुनिः
पश्यपश्य महाबुद्धे दृष्ट्वा जांबवतीसुतम्
कृष्णोपि सांबमाहूय सहसैवाशपत्सुतम्
यस्मात्त्वद्रूपमालोक्य गोपाल्यः स्खलिता इमाः
वेपमानो महाव्याधिभयात्सांबोपि दारुणात्
कृष्णोप्यनेन संजानन्सांबं स्वसुतमौरसम्
तत्र ब्रध्नं समाराध्य प्रकृतिं स्वामवाप्स्यसि 4.1.48.
यत्र विश्वेश्वरः साक्षाद्यत्र स्वर्गापगा च सा तेषां विशुद्धिरस्त्येव प्राप्य वाराणसीं पुरीम्
न केवलं हि पापेभ्यो वाराणस्यां विमुच्यते
तत्रानंदवने शंभोस्तवशाप निराकृतिः
ततः कृष्णं समापृच्छ्य कर्मनिर्मुक्तचेष्टितः
सांबो वाराणसीं प्राप्य समाराध्यांशुमालिनम्
सांबादित्यस्तदारभ्य सर्वव्याधिहरो रविः
सांबकुंडे नरः स्नात्वा रविवारेऽरुणोदये
न स्त्री वैधव्यमाप्नोति सांबादित्यस्य सेवनात्
शुक्लायां द्विज सप्तम्यां माघे मासि रवेर्दिने 4.1.48.
महारोगात्प्रमुच्येत तत्र स्नात्वारुणोदये
सन्निहत्यां कुरुक्षेत्रे यत्पुण्यं राहुदर्शने
मधौमासि रवेर्वारे यात्रा सांवत्सरी भवेत्
सांबादित्यं नरो जातु न शोकैरभिभूयते
विश्वेशात्पश्चिमाशायां सांबेनात्र महात्मना
इयं भविष्या तन्मूर्तिरगस्ते त्वत्पुरोऽकथि नरो भवति निष्पापः काशीवास फलं लभेत्
सांबादित्यस्य माहात्म्यं कथितं ते महामते
इदानीं द्रौपदादित्यं कथयिष्यामि तेनघ
सूत उवाच पाराशर्यमुने व्यास कुमारः कुंभजन्मने
संदेहो नात्र कर्तव्यो यतस्तद्गोचरोखिलम्
पृथिव्यां पंचधा भूत्वा प्रादुरासीज्जगद्धितः
उमापि च जगद्धात्री द्रुपदस्य महीभुजः
पंचापि पांडुतनयाः साक्षाद्रुद्रवपुर्धराः
नारायणोपि कृष्णत्वं प्राप्य तत्साहचर्यकृत्