पितर्युपरते तस्याः कन्यायाः सा जनन्यपि
धर्मोयं सहचारिण्या जीवताजीवतापि वा
नापत्यं पाति नो माता न पिता नैव बांधवाः
सुलक्षणापि दुःखार्ता पित्रोः पंचत्वमाप्तयोः
चिंतामवाप महतीमनाथा दैन्यमागता
दुस्तरं पारमाप्स्यामि स्त्रीत्वं सर्वाभिभावि यत्
तददत्ता कथं स्वैरमहमन्यं वरं वृणे
स्वाधीनोपि न तत्तेन वृतेनापि हि किं भवेत् 4.1.47.
युवभिर्बहुभिर्नित्यं प्रार्थितापि मुहुर्मुहुः
पित्रोरुपरतिं दृष्ट्वा वात्सल्यं च तथाविधम्
याभ्यामुत्पादिता चाहं याभ्यां च परिपालिता
अहो देहोप्यहोंगत्वं यथा पित्रोः पुरो मम
ब्रह्मचर्यं दृढं कृत्वा तप उग्रं चचार ह
तस्यां तपस्यमानायामेकाच्छागी लघीयसी
तृणपर्णादिकं किंचित्सायमभ्यवहृत्य सा
तत इत्थं व्यतीतासु पंचषा सुसमासु च
सन्निधावुत्तरार्कस्य तपस्यतीं सुलक्षणाम्
ततो गिरिजया शंभुर्विज्ञप्तः करुणात्मना 4.1.47.
शर्वाणीगिरमाकर्ण्य ततः शर्वः कृपानिधिः
सुलक्षणे प्रसन्नोस्मि वरं वरय सुव्रते
सापि शंभोर्गिरं श्रुत्वा मुखपीयूषवर्षिणीम्
त्र्यक्षं प्रत्यक्षमावीक्ष्य वरदानोन्मुखं पुरः
किं वृणे यावदित्थं सा चिंतयेच्चारुमध्यमा
आत्मार्थं जीवलोकेस्मिन्को न जीवति मानवः
अनया मत्तपोवृत्ति साक्षिण्या बह्वनेहसम्
परामृश्य मनस्येतत्प्राह त्र्यक्षं सुलक्षणा
अजशावी वराक्येषा तर्हि प्रागनुगृह्यताम्
इति वाचं निशम्येशः परोपकृतिशालिनीम् 4.1.47.
देवदवस्ततः प्राह देवि पश्य गिरींद्रजे
ते धन्याः सर्वलोकेषु सर्वधर्माश्रयाश्च ते