न तं विसर्जयामास जरयापि परिप्लुतम्
जातकार्यसमायुक्तो विद्यापारंगतोऽपि सः
प्रभूतानि समादाय आश्रमं परमं गतः
काष्ठलग्नां तदा श्वेतां जटामेकां ददर्श सः
धिग्धिङ्मे जीवितं नष्टं कुतः कार्यरतस्य च
भविष्यति कुलच्छेदः शैथिल्यान्मम दुर्मतेः
तस्य दुःखं तथा क्षिप्रं गौतमाय निेवेदितम् 7.3.2.
वत्स गच्छ गृहं त्वं च अग्निहोत्रादिकाः क्रियाः
इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि प्रत्युवाच गुरुं प्रति
तेनैव परिपूर्णत्वं जातं मे नात्र संशयः
उत्तंक उवाच किंचिद्ग्राह्यं त्वया स्वामिन्सन्तोषो जायते मम
नेच्छाम्यहं धनं त्वत्तः सुखं गच्छ गृहं प्रति
इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि मातरं चाभ्यभाषत
मदयन्ती प्रिया तस्य धर्मपत्नी यशस्विनी
कुण्डलेऽथानय क्षिप्रं मदयंत्याश्च पुत्रक
इत्युक्तो गुरुपत्न्या स प्रस्थितः सत्वरं तदा
दृष्ट्वा प्राह तदा विप्रं भक्षणार्थमुपस्थितम् 7.3.2.
देहि मे कुण्डले तात दत्त्वाऽहं गुरवे पुनः
तां त्वमासाद्य यत्नेन जीवितव्यभयाद्द्विज
याच्यतां मम वाक्येन सा ते दास्यति कुण्डले
देहि मे कुण्डले देवि सौदासस्त्वां समादिशत्
अभिज्ञानं त्वमानीय नृपस्य द्विज दर्शय
स गत्वा त्वरितं भूपमभिज्ञानमयाचत
गत्वैवं ब्रूहि तां साध्वीं मम वाक्यं द्विजोत्तम
ततोऽसौ प्रददौ तस्मै गृह्ण मे कुण्डले द्विज
एते च वांछते नित्यं तक्षको द्विज कुण्डले कौतुकात्पुनरागत्य राजानं वाक्यमब्रवीत्॥7.3.2.
अभिज्ञानान्मया भूप सम्प्राप्ते दीप्तकुण्डले
कौतुकाद्वद मे राजन्स्वकार्ये च यथास्थितम्
असन्तुष्टा दुर्गतिदाः सद्यो मम यथा पुरा
एतावान्मम शापोऽयं वसिष्ठस्य महात्मनः