छाया प्रकंपते यस्य देहबंधेपि निश्चले
निजस्य प्रतिबिंबस्य नीराज्यमुकुरादिषु
मतिर्भ्रश्येत्स्खलेद्वाणी धनुरैद्रं निरक्षितै
दिवा च तारकाचक्रं रात्रौ व्योमवितारकम्
भूरुहे भूधराग्रे च गंधर्वनगरालयम्
सर्वेष्वेतेषु चिह्नेषु यद्येकमपि वीक्षते
करावरुद्ध श्रवणः शृणोति न यदा ध्वनिम्
यः पश्येदात्मनश्छायां दक्षिणाशा समाश्रिताम्
प्रोह्यते भक्ष्यते वापि पिशाचासुरवायसैः 4.1.42.
रासभैः करभैः कीशैः श्वेनैरश्वतरैर्बकैः
गंधपुष्पांशुकैः शोणैः स्वां तनुं भूषितां नरः
पांसुराशि च वल्मीकं यूपदंडमथापि वा
रासभारूढमात्मानं तैलाभ्यक्तं च मुंडितम्
स्वमौलौ स्वतनौ वापि यः पश्येत्स्वप्नगो नरः
लोहदंडधरं कृष्णं पुरुषं कृष्णवाससम्
काली कुमारी यं स्वप्ने बद्नीयाद्बाहु पाशकैः
नरो यो वानरारूढो यायात्प्राचीदिशं स्वपन्
कृपणोपि वदान्यः स्याद्वदान्यः कृपणो यदि
एतानि कालचिह्नानि संत्यन्यानि बहून्यपि 4.1.42.
न कालवंचनोपायं मुनेन्यमवयाम्यहम्
तावद्गर्जंति पापानि तावद्गर्जेद्यमो नृपः
प्राप्तविश्वेश्वरावासः पीतोत्तरवहापयाः
करिष्येत्कुपितःकालः किंकाशीवासिनां नृणाम्
यथा प्रयाति शिशुता कौमारं च यथा गतम्
यावन्नहि जराक्रांतिर्यावन्नेंद्रियवैक्लवम्
अन्यानि काललक्ष्माणि तिष्ठंतु कलशोद्भव
पराभूतो हि जरया सर्वैश्च परिभूयते
सुतावाक्यं न कुर्वंति पत्नी प्रेमापि मुंचति
आश्लिष्टं जरया दृष्ट्वा परयोषिद्विशंकिता 4.1.42.
न जरा सदृशो व्याधिर्न दुःखं जरया समम्