न क्षेत्रमरुणादस्ति नास्ति देवोऽरुणेश्वरात्
इति कथयति नंदिकेश्वरेस्मिन्पुलकितसर्ववपुर्मृकण्डुपुत्रः
अथ तृतीयमर्बुदखण्डं प्रारभ्यते व्यास उवाच ॐनमोनंताय सूक्ष्माय ज्ञानगम्याय वेधसे
मन्वंतराणि सर्वाणि सृष्टिश्चैव पृथग्विधा
अधुना श्रोतुमिच्छामस्तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्
तिस्रः कोट्योऽर्द्धकोटिश्च तेषां संख्या कृता पुरा
क्षेत्राणि सरितश्चैव पर्वताश्च नदा स्तथा
तेषां मध्येऽर्बुदोनाम सर्वपापहरोऽनघः
पुनंति सर्वतीर्थानि स्नानदानादिकैर्यथा
कथं वासिष्ठमाहात्म्यात्प्रथितो धरणीतले
कानि तीर्थानि मुख्यानि ह्यर्बुदे संति पर्वते
अर्बुदस्य द्विजश्रेष्ठा माहात्म्यं च यथा श्रुतम् ॥ 7.3.1.
वसिष्ठो नाम देवर्षिः पितामहसमुद्भवः
नियतो नियताहारः सर्वभूतहिते रतः
पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे जपहोमपरायणः नंदिनीति सुविख्याता सा वै कामदुघा शुभा
सा कदाचिद्धरापृष्ठे भ्रममाणा तृणाशया
एतस्मिन्नेव काले तु भगवांस्तीक्ष्णदीधितिः
तस्याः क्षीरेण नित्यं स सायं प्रातर्द्विजो मुनिः
अथ चिंतापरो विप्रः प्रायश्चित्तभयाद्ध्रुवम्
स तच्छ्वभ्रमथासाद्य भूंभारावमथाशृणोत्
अहं होमस्य चोद्वेगान्निःसृतस्त्वामवेक्षितुम्
पतितात्र विभो त्राहि कृच्छ्रादस्मात्सुदुःसहात् 7.3.1.
सरस्वतीं समादध्यौ नदीं त्रैलोक्यपावनीम्
श्वभ्रं तत्पूरयामास समंताद्विमलैर्जलैः
संहृष्टा मुनिना सार्द्धं ययावाश्रमसम्मुखम्
स दृष्ट्वा श्वभ्रमध्यं तं गंभीरं च महामुनिः
तस्य चिंतयतो विप्रा बुद्धिरेषोदपद्यत तस्माद्गच्छाम्यहं शीघ्रं हिमवन्तं नगोत्तमम्
स एव पर्वतं चात्र प्रेषयिष्यति भूधरः
ततो जगाम स मुनिर्हिमवन्तं नगोत्तमम् अर्घ्यपाद्यादिसंस्कारैः संपूज्य इदमब्रवीत्
स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ सफलं मेऽद्य जीवितम्