निजमूर्तिमयं लिंगमविज्ञातं विधेरपि
विपन्नानां च जंतूनां दातुं नैःश्रेयसीं श्रियम्
मंदराद्रिगतेनापि क्षेत्रं नैतत्पिनाकिना
पुरा नंदवनं नाम क्षेत्रमेतत्प्रकीर्तितम्
नामाविमुक्तमभवदुभयोः क्षेत्रलिंगयोः
अविमुक्तेश्वरं लिंगं दृष्ट्वा क्षेत्रेऽविमुक्तके
अर्चंति विश्वे विश्वेशं विश्वेशोर्चति विश्वकृत्
पुरा न स्थापितं लिंगं कस्यचित्केनचित्क्वचित्
आकारमविमुक्तस्य दृष्ट्वा ब्रह्माच्युतादयः
आदिलिंगमिदं प्रोक्तमविमुक्तेश्वरं महत् 4.1.39.
अविमुक्तेश नामापि श्रुत्वा जन्मार्जितादघात्
अविमुक्तेश्वरं लिंगं स्मृत्वा दूरगतोपि च
अविमुक्ते महाक्षेत्रेऽविमुक्तमवलोक्य च
यत्कृतं ज्ञानविभ्रंशादेनः पंचसु जन्मसु
अर्चयित्वा महालिंगमविमुक्तेश्वरं नरः
स्तुत्वा नत्वार्चयित्वा च यथाशक्ति यथामति
अनादिमदिदं लिंगं स्वयं विश्वेश्वरार्चितम्
संति लिंगान्यनेकानि पुण्येष्वायतनेषु च
कृष्णायां माघभूतायामविमुक्तेश जागरात्
नानायतनलिंगानि चतुर्वर्गप्रदान्यपि 4.1.39.
किं बिभेति नरो धीरः कृतादघशिलोच्चयात्
क्वाविमुक्तं महालिंगं चतुर्वर्गफलोदयम्
अविमुक्ते महाक्षेत्रे विश्वेशसमधिष्ठिते
द्रष्टारमविमुक्तस्य दृष्ट्वा दंडधरो यमः
धन्यं तन्नेत्रनिर्माणं कृतकृत्यौ तु तौ करौ
त्रिसंध्यमविमुक्तेशं यो जपेन्नियतः शुचिः
अविमुक्तं महालिंगं दृष्ट्वा ग्रामांतरं व्रजेत्
अथो किमसि शुश्रूषुः कथयिष्यामि तत्पुनः
अतीव सुश्रुते जाते तथापि न धिनोम्यहम्
अविमुक्तेश्वरं लिंगं क्षेत्रं चाप्यविमुक्तकम्