अराजके समुत्पन्ने लोकेऽत्याहितशंसिनि
चिंतामवाप महती जगद्योनिः प्रजाक्षयात्
तासु क्षीणासु संक्षीणाः सर्वे यज्ञभुजोऽभवन्
अविमुक्ते महाक्षेत्रे तपस्यन्निश्चलेंद्रियः
रिपुंजय इति ख्यातो राजा परपुरंजयः
उवाच वचनं राजन्रिपुंजय महामते
नागकन्यां नागराजः पत्न्यर्थं ते प्रदास्यति
दिवोपि देवा दास्यंति रत्नानि कुसुमानि च
दिवोदास इति ख्यातमतो नाम त्वमाप्स्यसि
परमेष्ठिवचः श्रुत्वा ततोसौ राजसत्तमः 4.1.39.
कथं नान्ये च राजानो मां कथं कथ्यते त्वया
पापनिष्ठे च वै राज्ञि न देवो वर्षते पुनः
महाप्रसाद इत्याज्ञां त्वदीयां मूर्ध्न्युपाददे
किंचिद्विज्ञप्तुकामोहं तन्मदर्थं करोषि चेत्
अविलंबेन तद्ब्रूहि कृतं मन्यस्व पार्थिव
तदादिविष(प?)दो देवा दिवि तिष्ठंतु मा भुवि
देवेषु दिवितिष्ठत्सु मयि तिष्ठति भूतले
तथेति विश्वसृक्प्रोक्तो दिवोदासो नरेश्वरः
मा गच्छंत्विह वै नागा नराः स्वस्था भवंत्वितः
एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा विश्वेशं प्रणिपत्य ह 4.1.39.
लोकेश्वर समायाहि मंदरो नाम भूधरः
यावस्तस्मै वरं दातुं बहुकालं तपस्यते
जगाम वृषमारुह्य मंदरो यत्र तिष्ठति
उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते वरं ब्रूहि धरोत्तम
प्रणम्य बहुशो भूमावद्रिरेतद्व्यजिज्ञपत्
सर्वज्ञोपि कथं नाम न वेत्थ मम वांछितम्
सर्वेषां हृदयानंद शर्वसर्वगसर्वकृत्
याचकायातिशोच्याय प्रणतार्तिप्रभंजक
कुशद्वीप उमा सार्धं नाथाद्य सपरिच्छदः
सर्वेषां सर्वदः शंभुः क्षणं यावद्विचिंतयेत् प्रणम्याग्रेसरो भूत्वा मौलौ बद्धकरद्वयः ।। 4.1.39.