सा प्रत्यहं ज्ञानवाप्यां स्नायं स्नायं शिवालये 4.1.33.
तत्पादप्रतिबिंबेषु रेखा शष्पांकुरं चरन्
तदास्य पंकजं हित्वा यूनां नेत्रालिमालया
सुलोचनापि सा कन्या प्रेक्षेतास्यं न कस्यचित्
सुशीला शीलसंपन्ना रहस्तद्विरहातुरैः
धनैस्तस्याजनेतापि युवभिः प्रार्थितो बहु
ज्ञानोदतीर्थभजनात्सा सुशीला कुमाग्किा
कदाचिदेकदा तां तु प्रसुप्तां सदनांगणे
व्योमवर्त्मनितां रात्रौ यावन्मलयपर्वतम्
राक्षसो भीषणवपुः कपालकृतकुंडलः
राक्षस उवाच ममदृग्गोचरं यातो विद्याधरकुमारक 4.1.33.
इति श्रुत्वाथ सा वाक्यं व्याघ्राघ्राता मृगी यथा
निजघान त्रिशूलेन रक्षो विद्याधरं च तम्
तद्भीषणत्रिशूलेन भिन्नोस्को महाबलः
नरमांसवसामत्तं विद्युन्मालिनमाहवे
राक्षसो मृत्युवशगो वज्रेणेव महीधरः
उवाच गद्गदं वाक्यं विघूर्णित विलोचनः
जहौ प्राणान्रणे वीरस्तां प्रियां परितः स्मरन्
अनन्यपूर्वसंस्पर्श सुखं समनुभूय सा
लिंगत्रयशरीरिण्यास्तस्याः सान्निध्यतः स हि
रणे पणीकृतप्राणो विद्याधरसुतोपि सः 4.1.33.
ध्यायंती सापि तं बाला विद्याधरकुमारकम्
सुतो मलयकेतोस्तां कालेन परिणीतवान्
सापि प्राग्वासनायोगाल्लिंगार्चनरता सती
मुक्ता वैदूर्य माणिक्य पुष्परागेभ्य एव सा
कलावती माल्यकेतुं पतिं प्राप्य पतिव्रता
एकदा कश्चिदौदीच्यो माल्यकेतुं नरेश्वरम्
मुहुर्मुहुः प्रपश्यंती रहसि प्राणदेवताम्
क्षणमुन्मील्य नयने कृत्वा नेत्रातिथिं पटीम्
संभेदोयमसे रम्य उपलोलार्कमग्रतः 4.1.33.